“เราคุยกันตรงนี้ก็ได้ค่ะ” นาเดียพูดเมื่อพีรพัทธ์ขับรถมาถึงสนามเด็กเล่นใกล้บ้าน
พีรพัทธ์ชะลอรถเข้าข้างทางตามที่เธอบอก เขาลดกระจกลงให้ลมพัดเข้ามาในรถแทนการติดเครื่องไว้แล้วเปิดแอร์
“เดียว่ามาก่อนก็ได้ครับ” หลังจากที่ต่างคนต่างเงียบมาหลายนาที พีรพัทธ์จึงเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน
“คุณต้องการอะไร คุณจะทำอะไรอีก ฉันให้คุณมาหาลูกได้ไม่ได้บอกว่าให้คุณมาอยู่ที่นี่”
“แล้วเดียไม่กลัวลูกเสียใจ ถ้าให้ลูกแค่เจอผมแล้วพ่อก็ไม่อยู่ด้วยอีก ลูกจะรู้สึกว่าโดนทิ้งไหม”
นาเดียนิ่งอึ้ง สิ่งที่เขาพูดไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยคิดเธอคิดมาหลายครั้งแล้วและเป็นการคิดอย่างถ้วนถี่ที่สุด
“แต่ฉันจะไม่กลับไปอยู่กับคุณแบบเดิม อยู่ไปวันๆ แบบนั้น”
“ไม่ ไม่ใช่นะเดีย เมื่อวานผมบอกแล้วไงว่าผมยินดีจะชดเชยให้เดียทุกอย่าง เราจะกลับไปอยู่ด้วยกันแบบเดิมได้ยังไงในเมื่อวันนี้เราเลยคำว่าแฟนมาแล้ว”
“เลยคำว่าแฟนจนกลายเป็นแฟนเก่าน่ะเหรอ” เธ
