เย็นวันนั้นเขาสองคนไปรับลูกด้วยกันที่โรงเรียน จากนั้นพีรพัทธ์ขับรถตรงไปที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อของใช้เข้าบ้าน
“แวะที่นี่ก่อนนะครับเดีย” พีรพัทธ์พูดเมื่อเดินผ่านร้านกระเป๋าแบรนด์เนมยี่ห้อหนึ่ง
นาเดียชะงัก เธอจำได้ว่ามันเป็นแบรนด์เดียวกับที่เขาเคยซื้อให้อรกานต์
“ก่อนที่เดียจะทิ้งผมไป ผมเคยสั่งกระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดอีดิชชั่นมาให้เดีย แต่มีอุบัติเหตุนิดหน่อยของเลยไปไม่ถึง ผมเลยจองรุ่นใหม่มาให้”
นาเดียถอนใจ เธอไม่อยากถามเขาว่าอุบัติเหตุนั้นคืออะไร หญิงสาวหันไปคุยกับลูกสาว
“ของขวัญอยากได้อะไรไหมคะลูก คุณพ่ออยากซื้อให้แน่ะ”
เด็กหญิงมองไปรอบร้านทำหน้ามุ่ย
“ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจเลยค่ะคุณแม่”
หญิงสาวหัวเราะเบาๆ เด็กไม่ได้ต้องการของแพง แต่เด็กต้องการความใส่ใจและเธอหวังว่าพีรพัทธ์จะรู้
“ของหนูพ่อคิดไว้แล้วค่ะลูก อันนี้ของคุณแม่นะคะ” ชายหนุ่มอุ้มเด็กหญิงขึ้นพาเดินไปข้างใน พนักงานรีบไปนำของจา
