เช้าวันต่อมา…
ตื่นแล้วฉันก็รีบกลับบ้าน กลับมาดูคู่แฝดและอาบน้ำแต่งตัวแล้วก็ทำกับข้าวไว้ให้ลูก ๆ กับพี่บาส เตรียมกับข้าวให้ป๋าด้วย เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยฉันก็ยกอาหารมาหาป๋าพงษ์ “กับข้าวมาแล้วทานข้าวกันค่ะ โมป้อน”
บุรุษพยาบาลเข็นป๋าพงษ์มาที่โต๊ะอาหาร ฉันตักข้าวต้มขึ้นมาเป่าก่อนป้อนป๋า
“อร่อยไหมคะ”
“อร่อยกว่าทุกวัน เพราะวันนี้มีตัวเล็กอยู่ด้วย” ป๋าพงษ์ส่งยิ้ม
ฉันจึงยื่นมือกุมมือป๋า “ต่อไปนี้จะอยู่ด้วยทุกวันเลยค่ะ โมรักป๋านะ”
“ครับ ขอบคุณนะตัวเล็ก รักเหมือนกันครับ” ป๋าบีบมือฉันเบา ๆ เขาร้องไห้อีกแล้ว งอแงเก่งจริง
“ไม่ร้องนะคะเดี๋ยวปวดตา ทานข้าวเสร็จเราไปเดินเล่นกัน”
สี่เดือนต่อมาฉันยังคงดูแลป๋าพงษ์เหมือนเดิม ป๋าเริ่มทำกายภาพบำบัดอย่างจริงจัง เราทุกคนในครอบครัวเอาใจช่วยและเป็นกำลังใจให้ป๋าอย่างเต็มที่
ฉันขอให้ป๋าย้ายมาอยู่ที่บ้านใหญ่ด้วยกัน ให้ป๋านอนห้องฉัน เฮียนคมพี่บาสเข้าใจดีเพราะ
