สามเดือนต่อมาป๋าพงษ์เข้ารับการผ่าตัดดวงตาเป็นที่เรียบร้อย วันนี้เป็นวันที่จะเปิดดวงตาครั้งแรก
“ป๋ามองเห็นโมไหมคะ” ฉันยืนจ้องมองคนที่กำลังลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ ตอนนี้ทั้งลุ้นทั้งตื่นเต้นดี
ขอเถอะ ขอให้การผ่าตัดสำเร็จขอให้ผ่านไปได้ด้วยดีเพราะถ้าไม่สำเร็จป๋าคงท้อใจ ไม่มีใครอยากตั้งความหวังแล้วล้มเหลวบ่อย ๆ
ใจฉันเริ่มแผ่วเมื่อป๋ากะพริบตามองแต่ว่าทำหน้านิ่ง ๆ เขามองไม่เห็นใช่ไหม การผ่าตัดครั้งนี้ล้มเหลว แล้วเราก็คงต้องรอการบริจาคครั้งใหม่ ขณะเดียวกันก็ต้องคอยให้กำลังใจเพื่อให้ป๋าฮึดสู้
ฉันกุมมือป๋าไว้แล้วก็พยายามกลั้นไม่ให้เสียงสั่น ถ้าฉันร้องไห้ป๋าต้องรู้สึกแย่ “ไม่เป็นไรนะคะ รอบหน้าต้องสำเร็จแน่นอน โมจะอยู่เคียงข้างป๋าค่ะ เราจะผ่านไปด้วยกัน”
“ยังสวยและน่ารักเหมือนเดิมเลยนะตัวเล็ก” ป๋าพงษ์ส่งยิ้ม เขายิ้มและสบตาฉัน เขามองเห็นฉันแล้ว
“ป๋า! แกล้งโมทำไมโมใจหายใจคว่ำหมด ร้องไห้แล้วเนี่ย” ฟาดท
