“ก็เอาอยู่ดี🔞”

หลังจากนั้นมังกรก็พึมพำกับตัวเองเบา ๆ ราวกับเพิ่งได้สติกลับมา “กูพูดอะไรออกไปวะ…” ปากบ่นตัวเองไม่หยุด แต่ร่างกายกลับขยับไปอีกทาง เขาเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำด้วยท่าทางหงุดหงิดปนจนใจ เปิดไฟสว่างจ้า ก่อนจะหยิบกะละมังใบเล็กออกมาจากชั้น วางลงใต้ก๊อกน้ำ เสียงน้ำไหลซ่าเบา ๆ ก้องอยู่ในห้องน้ำเงียบ ๆ มังกรลองใช้นิ้วเช็กอุณหภูมิให้ไม่ร้อนเกินไป ก่อนจะปิดก๊อกแล้วหยิบผ้าผืนเล็กสะอาดพาดไว้ขอบกะละมัง เขามองอุปกรณ์ในมืออยู่ครู่หนึ่ง ถอนหายใจอีกครั้งเหมือนยอมแพ้ให้กับสถานการณ์ จากนั้นก็ยกกะละมังกับผ้าออกจากห้องน้ำ เตรียมกลับไปจัดการสิ่งที่ตัวเองเป็นคนพูดปากไวไว้ตั้งแต่แรก มังกรยกกะละมังไปวางลงบนโต๊ะหัวเตียงอย่างระมัดระวัง ก่อนจะหันกลับมามองครีมมี่ที่ยังนอนขดอยู่บนเตียง กระเป๋าผ้าใบเก่าที่สะพายคาไหล่เธอไว้ดูจะเกะกะสายตา เขาเลยเอื้อมมือไปจับสายกระเป๋า ตั้งใจจะดึงออกเบา ๆ แต่เหมือนจังหวะจะไม่เป็นใจ ทัน