“อยากนอนด้วย”

ครีมมี่เดินตรงไปหยุดอยู่ข้างรถของมังกร ไฟหน้ารถยังติดสว่างตัดกับความมืดของซอยหลังร้านอย่างชัดเจน ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยอะไร ประตูฝั่งคนขับก็เปิดออก มังกรก้าวลงจากรถ ก่อนจะอ้อมมาทางฝั่งเธอ ท่าทางไม่รีบร้อนเหมือนตั้งใจรออยู่แล้ว “พี่มาได้ไง” ครีมมี่ถาม น้ำเสียงเรียบ แต่สายตาคมกริบ ไม่ได้มีแววดีใจสักนิด มังกรยักไหล่เล็กน้อย สีหน้าดูสบายจนชวนหมั่นไส้ “ผ่านมา…พอดีเห็นใครบางคนยืนหลบอยู่ข้างร้าน เลยแวะรับ สงสาร” คำว่า สงสาร ทำให้เธอรู้สึกขัดใจอย่างชัดเจน ครีมมี่เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ไม่หลบสายตาเขาเลย “งั้นพี่ก็กลับไปเถอะ ฉันกลับเองได้” น้ำเสียงนั้นไม่ใช่การขอร้อง แต่เป็นคำสั่งกลาย ๆ ท่าทางนิ่ง ๆ แต่ชัดเจนว่าเธอไม่คิดยอมใครง่าย ๆ มังกรมองหน้าครีมมี่อยู่อึดใจหนึ่ง แววตานิ่งแต่สายตากลับฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก ก่อนเขาจะเอ่ยขึ้นเสียงต่ำ “เธอจะกลับกับฉัน…หรือจะให้มันไปส่งล่ะ” พูดจบ มังกรเ