“หน้าคุ้นๆ”

ครีมมี่สูดลมหายใจลึก รวบรวมสติก่อนจะก้าวออกจากห้องแต่งตัว มุ่งหน้าไปยังจุดสแตนบายข้างเวที แต่ยังไม่ทันพ้นโถงทางเดิน เสียงที่เธอไม่อยากได้ยินที่สุดก็ดังขึ้นเสียก่อน “เจ๊หนูดีก็ตาถึงเนอะ” ปาล์มมี่เอ่ยเสียงเยาะ สายตามองไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้าของครีมมี่อย่างไม่คิดปิดบัง “แย่งชุดคนอื่นมาให้มึงใส่ กูมองแล้ว…ก็เฉย ๆ ว่ะ” ครีมมี่หยุดฝีเท้า ก่อนจะหันกลับไปสบตาอีกฝ่าย สีหน้าเรียบนิ่งเกินกว่าจะดูสะเทือน “หรอ?” เธอเอียงคอนิดเดียว มองปาล์มมี่กลับด้วยสายตาเดียวกัน ริมฝีปากแดงยกยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพูดต่อเสียงนิ่งแต่เจ็บลึก “แต่กูว่าชุดนี้ไม่เข้ากับมึงเลยนะ ใส่แล้วเหมือนผีเปรตขอส่วนบุญมากกว่า” “กรี๊ดดด!!! อีซันเดย์!” เสียงแหลมของปาล์มมี่ดังลั่นจนคนแถวนั้นหันมามองเป็นตาเดียว ครีมมี่ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยกคิ้วขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน “เนี่ย…มึงกรี๊ดแบบนี้แล้วโคตรเหมือนเลยว่ะ” เธอเอียงคอ มองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า “ดีนะ ดูไม่ต้องพยายามเลย” คำพูดเรียบ ๆ แต่เจ็บแสบยิ่งกว่าตบหน้า ปาล์มมี่อ้าปากค้าง สีหน้าค้างงัน ราวกับยังไม่ทันตั้งตัวรับคำสวนกลับนั้น ครีมมี่ไม่คิดจะรอให้เกิดศึกปากต่อ เธอหมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่ใส่ใจ แผ่นหลังตรงสวย ส้นรองเท้ากระทบพื้นเป็นจังหวะมั่นใจ ขณะเดียวกัน เสียงดนตรีจากในผับก็ค่อย ๆ กระหึ่มขึ้น ไฟเวทีเริ่มสาดแสง เสียงพูดใส่ไมโครโฟนของดีเจคนก่อนหน้าดังขึ้นท่ามกลางแสงไฟที่กะพริบสลับสี “เอาละครับ ช่วงเวลาต่อจากนี้ไป ขอเสียงให้กับดีเจสาวสุดฮอตของคืนนี้หน่อยครับ!” เสียงโห่ร้องดังสนั่นทันทีที่จังหวะดนตรีถูกเร่งขึ้น แสงไฟบนเวทีหรี่ลงก่อนจะสาดสว่างอีกครั้ง “ขอต้อนรับ… DJ SUNDAY!” ทันทีที่ชื่อบนเวทีถูกขานออกมา ครีมมี่ or ดีเจซันเดย์ก็สูดลมหายใจลึกหนึ่งครั้งก่อนจะก้าวขึ้นไปบนเวที ทันทีที่เธอปรากฏตัว แสงไฟหลากสีสาดจับร่างบางในชุดที่แนบเข้ากับสรีระอย่างพอดี เสียงปรบมือ เสียงโห่ร้อง และเสียงหวีดดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน เธอวางมือบนแผงคอนโทรลอย่างคุ้นเคย ปรับหูฟังเข้าที่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองฝูงชนด้านล่างด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเด็กเนิร์ดในห้องสมุดโดยสิ้นเชิง นี่คือเวทีของเธอ นี่คือพื้นที่ที่เธอเป็นตัวของตัวเองที่สุด ครีมมี่ หรือในนาม DJ Sunday เธอขึ้นมาทำหน้าที่ของตัวเอง หน้าที่ที่เธอหลงรัก หน้าที่ที่ทำให้หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่เสียงดนตรีเริ่มต้น และเป็นเหตุผลเดียวกันกับที่เธอเลือกเรียนนิเทศ… เพื่อยืนอยู่ตรงนี้ บนเวทีที่แสงไฟสว่างจ้า และเสียงเพลงกลบทุกอย่างไว้หมด ครีมมี่เอื้อมมือจับไมค์ ปลายนิ้วยังเย็น แต่หัวใจเต้นแรงอย่างคุ้นเคย “สวัสดีค่าทุกคน~ คืนนี้พร้อมโยกกันหรือยัง!” เสียงตอบรับดังกลับมาพร้อมเสียงนกหวีด เธอยิ้มออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะกดปุ่มเปิดเพลงแรก บีตแน่น ๆ กระแทกเข้ามาในอกทันที ร่างบางขยับตามจังหวะอย่างมั่นใจ ไหล่โยกเบา ๆ เอวเคลื่อนช้า ๆ ไปตามเสียงดนตรี ไม่จำเป็นต้องแรงหรือหวือหวา แค่ท่าทางสบาย ๆ แต่เต็มไปด้วยเสน่ห์ก็ทำให้สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เธอแล้ว “ใครมาคืนวันศุกร์ ยกมือขึ้นหน่อย!” เธอพูดใส่ไมค์ พลางยกมือขึ้นเหนือหัว คนด้านล่างทำตาม เสียงหัวเราะ เสียงเชียร์ ประสานกับบีตเพลงอย่างลงตัว ไฟสโตรบวูบวาบสะท้อนผิวเนียน เงาของร่างเธอทาบไปบนผนังเวที ทุกการขยับเต็มไปด้วยความมั่นใจแบบคนที่รู้ว่าตัวเองอยู่ตรงไหน และกำลังทำอะไร —— อีกมุมนึงของผับ… แสงไฟสีม่วงน้ำเงินจากเวทีหลักสะท้อนเข้ามาในห้อง VIP เสียงเบสหนัก ๆ กระแทกอกเป็นจังหวะ ปอนด์เอนตัวพิงพนักโซฟา มือหนึ่งถือแก้ว อีกมือชี้ลงไปยังเวทีด้านล่าง “ดีเจซันเดย์แม่งโคตรแจ่มเลยว่ะ” เขาพูดพลางเลียริมฝีปาก “อยากได้มากกไว้สักคืนสองคืน” ไผ่หัวเราะหึในลำคอ ก่อนจะปรายตามองเพื่อนแบบรู้ทัน “เขาไม่เอามึงหรอก ไอปอนด์” “มึงรู้ได้ไงวะ” ปอนด์หันมาค้อนทันที “เขาอาจจะชอบแนวกูก็ได้ ใครจะรู้” ชินที่นั่งไขว่ห้างอยู่ข้าง ๆ เหลือบตามองเวที ก่อนจะพูดเรียบ ๆ “เขาไม่ชอบมึงหรอก เชื่อกู แต่ถ้าเป็นไอมังกร…ก็ไม่แน่” “โห อะไรวะ” ปอนด์ทำเสียงไม่พอใจ “พวกมึงแม่งชงให้แต่ไอมังกรตลอด” มังกรที่นั่งเงียบอยู่ก่อนหน้า ยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างบางบนเวทีไม่วอกแวก “อย่ามางอนเป็นเด็ก ๆ” เขาพูดเสียงเรียบแต่แฝงความกวน “เขาเข้าหากูเอง กูก็แค่สนองให้” เขาหันมายิ้มมุมปากให้เพื่อน “กูแดกเสร็จ มึงก็ได้แดกต่อป่ะ จะมาบ่นอะไรนักหนา” “แบบนี้ก็เข้าทางมึงเลยดิ” ชินเอ่ยแซว พลางยกแก้วขึ้นชนกับไผ่เบา ๆ มังกรเอนหลังพิงโซฟา สายตายังทอดมองเวทีด้านล่างที่แสงไฟกำลังกระทบเรือนร่างของดีเจสาว เขาส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนตอบเสียงเรียบ “ไม่อ่ะ รอบนี้กูไม่เอา ยกให้ไอปอนด์มันเลย” “มึงพูดแล้วนะ” ปอนด์รีบรับคำ ดวงตาเป็นประกายทันที “เออ” มังกรตอบสั้น ๆ ก่อนยกแก้วขึ้นจิบ แต่แล้วคิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ราวกับนึกอะไรบางอย่างออก “แต่หน้าตาดีเจ…กูว่ามันคุ้น ๆ ว่ะ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน” “มึงอย่ามาเล่นมุขนะ” ปอนด์หันขวับมาเสียงแข็ง “จะมาแนวเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แล้วแอบไปแดกเงียบ กูต่อยจริง ๆ นะไอสัส” ไผ่ที่เงียบไปตั้งแต่แรกเอนตัวไปข้างหน้า เพ่งสายตามองเวทีอย่างตั้งใจมากขึ้น “เออ…กูก็ว่ามันคุ้นนะ เหมือนเคยเจอมาก่อน” มังกรไม่ตอบ เขาเพียงจ้องร่างบางที่โยกตามจังหวะเพลงอยู่ใต้แสงไฟ เสียงดนตรีกระหึ่มกลบความคิด แต่ภาพบางอย่างกลับผุดขึ้นมาในหัวอย่างเลือนราง เด็กผู้หญิงใส่แว่น หน้านิ่ง ปากจัด… “หรือกูคิดไปเองวะ” เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ บนเวที ดีเจซันเดย์ยังคงยิ้มให้ฝูงชนอย่างมั่นใจ โดยไม่รู้เลยว่า สายตาคู่หนึ่งในห้อง VIP กำลังเริ่มสงสัยในตัวตนของเธอมากขึ้นทุกที ชินที่นั่งพิจารณาอยู่เงียบ ๆ เอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาคมกริบยังจับจ้องไปที่ร่างของดีเจสาวบนเวที “หน้าเหมือนน้องคนนั้นเลย… คนที่ไอมังกรเดินชนเมื่อตอนเย็นอ่ะ” ประโยคนั้นทำให้ทั้งโต๊ะชะงักไปพร้อมกัน ก่อนจะหันไปมองหน้าเวทีอีกครั้งราวกับนัดกันไว้ “เออว่ะ…” ไผ่ขมวดคิ้ว มองซ้ำอย่างตั้งใจมากขึ้น “พอมึงพูดแบบนี้ กูยิ่งรู้สึกคุ้น” มังกรที่นั่งพิงโซฟา ยกแก้วขึ้นจิบเหล้าเงียบ ๆ สายตาคมนิ่งกว่าทุกคน เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ดวงตากลับไม่ละไปจากเวทีแม้แต่วินาทีเดียว “แต่กูว่าน่าจะหน้าคล้ายมากกว่านะ” ไผ่พูดขึ้นอีก “น้องคนนั้นเนิร์ตจะตาย ใส่แว่น ตัวบาง ๆ ถือหนังสือทั้งวัน จะมาทำอะไรแบบนี้ได้ไง” “นั่นดิ” ปอนด์หัวเราะหึ “ผับนี่เคยเข้าหรือเปล่ายังไม่รู้เลยมั้ง ไม่ใช่ว่าอ่านหนังสือยันเช้าหรอ ฮ่า ๆ” เสียงหัวเราะดังขึ้น แต่กลับมีอยู่คนหนึ่งที่ไม่ขำตาม “แต่กูว่าน้องเขาน่าสนใจนะ” คำพูดของชินทำให้ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน “น่าสนใจตรงไหนวะ” ปอนด์เลิกคิ้วถาม ชินยักไหล่ ดวงตายังจับจ้องไปที่เวทีด้านล่าง “คนที่กล้าด่าไอมังกรต่อหน้า แล้วยังเดินหนีได้หน้าตาเฉย ๆ แบบนั้น… ไม่ธรรมดาหรอ?” มังกรเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ “น่าสนใจหรือปากจัด กูยังแยกไม่ออก” แต่ถึงจะพูดแบบนั้น… สายตาของเขาก็ยังไม่ละไปจากดีเจซันเดย์ที่กำลังโยกตัวตามจังหวะเพลง แสงไฟหลากสีสะท้อนบนผิวขาวเนียน เธอยิ้มบาง ๆ ให้แฟนคลับด้านล่าง มือข้างหนึ่งหมุนแผ่น อีกข้างชูขึ้นตามบีตอย่างมั่นใจ