“เลิกเป็นประสาท”

รุ่นพี่คนนั้นชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าไม่พอใจชัดเจน ก่อนจะเหยียดสายตามองครีมมี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า “เห้ย น้อง ไม่มีตีนหรอคะ ทำไมไม่ไปสั่งเอง” น้ำเสียงแดกดันดังขึ้นกลางโต๊ะ เพื่อนของเนบางคนหัวเราะเบา ๆ คล้ายเห็นเป็นเรื่องสนุก ครีมมี่ที่กำลังก้มอ่านตัวหนังสือในหนังสือ ไม่ได้รีบเงยหน้าทันที เธอพลิกหน้ากระดาษอย่างใจเย็น ราวกับประโยคนั้นไม่ได้มีค่าให้ต้องรีบตอบ ก่อนจะปิดหนังสือลงเบา ๆ จากนั้นเธอเงยหน้าขึ้น สายตานิ่งสนิท มองตรงไปที่คนพูดพอดี น้ำเสียงเรียบ แต่ชัดทุกพยางค์ “ก็เห็นพี่กำลังจะไปสั่งอยู่แล้วไม่ใช่หรอคะ” เว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “ฝากนิดเดียว จะเป็นอะไรไป…หรือว่าพี่ไปไม่ถึงร้าน?” บรรยากาศบนโต๊ะเงียบลงทันที แป้งโกะถึงกับอ้าปากค้าง เซฟชะงักมือที่กำลังจะหยิบแก้วน้ำ ส่วนเนหันไปมองเพื่อนตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มบาง ๆ คล้ายพอใจในความนิ่งแต่เชือดเฉือนของครีมมี่ รุ่นพี่คนนั้นเม้