“น่ารำคาญ”

“ไอมังกร วันนี้มึงลากพวกกูมาฝั่งคณะนิเทศทำไมว่ะ” ปอนด์บ่นพลางก้าวขาตามหลัง “ข้าวคณะนั้นมันอร่อยกว่าคณะเราหรอ” “หรือมึงตั้งใจจะมาเจอน้องเนิร์ตกันแน่วะ” ชินเสริมขึ้นทันที สีหน้าล้อเลียนอย่างรู้ทัน มังกรชะงักฝีเท้าไปเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อย “หาเหี้ยอะไร กู…กูก็แค่เปลี่ยนบรรยากาศ เบื่อข้าวคณะเราเฉย ๆ” ไผ่เหลือบตามองหน้าเพื่อนสนิท นิ่งกว่าทุกคน “แน่ใจนะ” มังกรหันขวับไปมองทันที สีหน้าหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด “เออสิ วันนี้มึงเป็นเหี้ยอะไรเนี่ยไอไผ่ ทำไมดูจับผิดกูจังว่ะ” มังกรพูดจบก็เดินนำหน้าเพื่อนต่อ สีหน้าดูเหมือนไม่ใส่ใจอะไรเป็นพิเศษ แต่เพียงไม่กี่ก้าว สายตาของเขากลับสะดุดเข้ากับ ร่างบางของใครบางคน ที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก ผมยาวถูกรวบไว้หลวม ๆ ชุดนักศึกษาเรียบร้อย แว่นกรอบหนาบนใบหน้า แค่เห็นแผ่นหลังนั้น… หัวใจของมังกรก็เหมือนถูกกระตุกแรงหนึ่ง เขาชะลอฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตั