“ค่อยๆนะคะ ”
“อ๊ะ!!!”
พยาบาลพิเศษย้ายน้าอินจากเตียงมายังรถเข็น ด้วยความที่ว่าเธอเองก็เจ็บ แต่ก็ยังฝืนอยากไปเจอป๊าผมอยู่ดี ผมมองเธอผิดไปมากขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย
“เจ็บมากรึเปล่าคะคนไข้ ถ้าไม่ไหวเอาไว้ไปวันหลังไหมคะ รอให้หายดีกว่านี้ก่อน”
“ ไม่เป็นไรค่ะ ฉันอยากไปดูแฟน ”
แต่น้าอินใจสู้มาก ถึงจะยังเจ็บแค่ไหน แต่ก็ยังฝืนอยากไปอยู่ดี ไม่ได้ห่วงตัวเองเลยสักนิด ผมช่วยพยาบาลประคองน้าอินนั่งรถเข็นจนสำเร็จ จากนั้นพยาบาลก็เข็นน้าอินไปยังห้องของป๊าผม ซึ่งก็อยู่ติดกันนั่นแหละ
แอ้ด…
“คุณวาทิตย์ เป็นยังไงบ้างคะอินเป็นห่วง ”
พอพวกเราเปิดประตูเข้าไป น้าอินก็รีบถามป๊าอย่างเป็นห่วง
“คุณอิน…ผมไม่เป็นไร… คุณอินเจ็บตรงไหนบ้างครับ ผมเป็นห่วงคุณแทบแย่ ”
ไม่เป็นอะไรของป๊าผมก็คือ ไหปลาร้าหัก แต่บอกสาวว่าไม่เป็นอะไร สุดยอดมากป๊าผม
“ ไม่ต้องโทษตัวเองนะคะ มันเป็นอุบัติเหตุ ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้นหรอกค่ะ แ
