“พี่ซื้อข้าววมาให้ตั้งแต่ตอนกลางวัน แต่ตอนนี้น่าจะกินไม่ได้แล้ว เราไปหาอะไรกินกันมั้ย พี่ก็ยังไม่ได้กินอะไรเหมือนกัน ”
พอพี่ชวนฉันก็มองดูน้าอิน
“น้าอินคะ ”
“ไปเถอะ น้าอยู่คนเดียวได้ แล้วพอกลับมาก็จัดการเรื่องพยาบาลพิเศษให้น้าด้วย พรุ่งนี้อลิซจะได้ไม่ต้องหยุดเรียน ”
น้าอินพูดขึ้นเหมือนรู้ทัน แต่ฉันก็ยังเป็นห่วงน้าอยู่ดี
“แต่/ไม่ต้องแต่จ๊ะ เรามีเงินจ้างก็จ้าง จะลำบากทำไม ทานข้าวแล้วก็กลับไปนอนได้เลย พรุ่งนี้จะได้ไม่วุ่นวายตอนเช้า ”
“ค่ะ งั้นอลิซไปหาอะไรกินก่อนนะคะ เดี๋ยวอลิซกลับมา ”
“ไปเถอะ ”
-วาคิม-
พวกเราเดินจับมือกันออกมาจากห้องพักฟื้นของน้าอิน แต่อยู่ๆอลิซก็หยุดเดิน และรั้งมือผมไว้
“ หยุดเดินทำไมครับ ”
ผมหันกลับไปถามคนตัวเล็ก
พรึบ…
“ขอกอดหน่อยค่ะ ”
แล้วเธอก็โผกอดผมแน่น
“เป็นอะไรครับ ”
“ ขอโทษนะคะ ที่ในห้องเมื่อกี้อลิซพูดไม่ดีกับพี่
เพราะคิดว่าพี่จะเข้ามาทำอะไรน้าอิน อ
