“สั่งอาหารหน่อยค่ะ ”
ก่อนไปหาพี่ ฉันก็ไม่ลืมแวะซื้อข้าว ไว้สำหรับไปกินมื้อเที่ยงด้วยกัน
“ อาหารที่สั่งได้แล้วค่ะคุณลูกค้า จะสแกนจ่าย
หรือชำระเป็นเงินสดดีคะ ”
“ สแกนจ่ายค่ะ ”
หลังจากได้ข้าวไว้ไปกินกับแฟนแล้ว ฉันก็เรียกรถไปที่บริษัทของพี่วาคิม และที่สำคัญก็คือฉันมาโดยไม่บอกพี่ ป่านนี้พี่คงคิดว่าฉันเรียนอยู่แน่เลย ตื่นเต้นๆ ฉันมองดูกล่องอาหารที่สั่งมาแล้วเดินไปที่ประชาสัมพันธ์
“ ค่ะคุณอลิซ มาพบท่านรองหรอคะ ”
ฉันมาหลายครั้งอยู่เหมือนกัน จนประชาสัมพันธ์จำได้ และทักทายอย่างเป็นกันเอง
“ ใช่ค่ะ พี่วาคิมอยู่ที่ห้องทำงานมั้ยคะ หรือว่าออกไปพบลูกค้าข้างนอก ”
“ ท่านรองอยู่นะคะ แต่ไม่แน่ใจว่าอยู่ในห้องทำงานหรือเปล่า เพราะเมื่อก่อนหน้า มีลูกค้ามาขอพบค่ะ คุณอลิซให้ดิฉันโทรเช็คให้มั้ยคะ”
“ ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้องโทรนะคะ เดี๋ยวฉันขึ้นไปหาพี่วาคิมเองดีกว่า ”
ฉันรีบปฏิเสธทันที ขืนโทรขึ้นไปก็ไม่เซอร์ไพ
