50 ความผิดที่ไม่ได้เป็นคนก่อ

50ความผิดที่ไม่ได้เป็นคนก่อ พรึ้บ!! ทุกสายตาจับจ้องไปที่ร่างพราวตะวัน หญิงสาวที่เปิดประตูเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นทุกคนในบ้านนั่งรออยู่พร้อมหน้าพร้อมตา ทำให้รอยยิ้มนั้นต้องหุบลงทันที เกิดอะไรขึ้น? ทำไมทุกคนถึงทำหน้าบึ้งตึงแบบนั้น ไม่เว้นแม้กระทั่งเอดิสัน “ไปไหนมา” ดานิเอลเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก บาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ เขาดูแปลกๆไป “ปะ...ไป...เอ่อ...ทานข้าวกับเพื่อนมาค่ะ” “เธอมีเพื่อนด้วยหรอ” “เป็นเพื่อนที่เพิ่งรู้จักกันค่ะ” หญิงสาวก้มหน้างุดเพราะทุกสายตากำลังมองมาที่เธออย่างจับผิด เหมือนกับว่าเธอแอบไปทำความผิดมา “แน่ใจนะว่าเพื่อน” ดานิเอลสาวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พราวตะวันซึ่งยังไม่รู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ค่อยๆเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่าย ไม่มีดวงตาอ่อนโยนคู่นั้นอีกแล้ว มีเพียงดวงตาแข็งกร้าวที่พร้อมจะปะทุอารมณ์ตลอดเวลา จู่ๆทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ รวมไปถึงสายตาของคน