หกเดือนต่อมาจารวีปลุกภารัณกลางดึกเพราะเธอเจ็บท้องจนทนไม่ไหว
“พี่ภามคะ ไจ๋เจ็บท้อง” เธอเขย่าตัวเบาๆ และชายหนุ่มตื่นขึ้นมาแทบจะทันที
“ไจ๋ลุกไหวไหม ถ้าไม่ไหวพี่จะอุ้มไปขึ้นรถ” ภารัณลุกจากเตียงทันทีทำท่าจะอุ้มภรรยาที่กำลังท้องแก่ไปโรงพยาบาล แต่จารวีโบกมือห้ามไว้พลางชี้มือไปทางห้องแต่งตัว
“พี่ภามไปหยิบเสื้อคลุมที่แขวนหน้าห้องมาหน่อยค่ะ”
เธอพูดถึงเสื้อคลุมลายหงส์ที่พ่อสามีหามาให้สวมในวันไปคลอดไม่กี่วันก่อนหน้านี้ โดยที่นายภาวินบอกว่าจะทำให้เด็กคลอดง่ายและเลี้ยงง่าย เติบโตมามีอำนาจวาสนา
“โธ่ไจ๋ พี่ว่าอย่าไปห่วงมันเลยเราไปโรงพยาบาลกันเถอะ” ภารัณร้อนใจ ไม่คิดว่าเธอจะเชื่อพ่อของเขา เขาเป็นลูกแท้ๆ ยังไม่ใคร่เชื่อถือเท่าไหร่
“จะรีบทำไมคะถึงไปเร็วก็ยังไม่ได้คลอดง่ายหรอก ไปหยิบเสื้อคลุมมาให้ไจ๋เร็วๆ ค่ะ ไจ๋จะใส่ตัวนี้คลอดลูก”
ชายหนุ่มจำต้องเดินไปหยิบเสื้อที่เธอต้องการมาให้แล้วช่วยสวมลงบนร่างเ
