ชายหนุ่มเดินชนแก้วตามมารยาทกับคู่ค้าและคนรู้จักบ้างประปราย พยายามอย่างมากที่จะไม่หันไปมอง และไม่เข้าไปเฉียดใกล้กับเลขาสาว ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะชุดลูกไม้ หรือเพราะลูกไม้อยู่บนตัวเลขาสาวกันแน่
เพราะร้านที่จัดงานไม่ได้ห่างจากออฟฟิศมากนัก เพราะดื่มไปไม่น้อยถ้าจะกลับบ้านก็เหนื่อยเกินไป ยังไงเสียวันนี้ก็เป็นวันศุกร์ เขาเลยเลือกที่จะเดินกลับไปพักในห้องนอนที่บริษัทแทน สายตาคมเหลือบมองหน้าห้องที่เป็นอดีตโต๊ะทำงานของเลขาสาวที่เพิ่งย้ายเข้าไปรวมในห้องนอน
“ข้าวหอม ทำอะไรน่ะ!!” เตชินตวาดเสียงลั่น คนเมาสะดุ้งด้วยความตกใจ ทว่าเมื่อรู้ว่าเป็นใครที่เรียกหญิงสาวก็ยิ้มหวานออกมา
“ฮั่นแน่~ ต้าวแมวหยิ่งมาแล้วเหรออออ คิกคิก”
“ใครอนุญาตให้เธอเดินไปที่ห้องฉัน” เขากล่าวเสียงดุก่อนจะก้าวเดินฉับไวเข้าไปประชิดตัวเลขาตัวแสบ ถึงแม้จะรู้ว่าห้องนั้นล็อคไว้อย่างดี ถ้าไม่ใช่ตนก็ไม่มีใครเปิดเข้าไปได้ ทว่าความตกใจที่เห็นอ
