“โอ๊ย!”
เดวาเหลือบตามองคนตรงหน้าที่กำลังทำท่าทางสะดุ้งตัวโยนจนเกินพอดี “อย่าเว่อร์ให้มันมากจะได้ไหม แค่รอยโดนมดแดงกัดแค่นี้ ทีตอนถูกยิงจนเลือดหมดตัวล่ะไม่เห็นจะร้อง”
รอยยิ้มเล็ก ๆ ค่อย ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของดาร์เรน และนั่นก็ทำให้คนที่กำลังทายาให้อยู่ถึงกับต้องขมวดคิ้ว
“นี่คุณยิ้มอะไรไม่ไม่ทราบ มีอะไรให้น่ายิ้มเหรอ”
“ก็ยิ้มให้คุณไง” ดาร์เรนตอบเสียงนุ่ม นัยน์ตาสีเปลือกไม้ก็ยังคงจ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววอ่อนโยน
“ยิ้มให้ฉัน? ยิ้มให้ฉันทำไม”
“ก็คุณบ่นผมแบบนี้เหมือนภรรยาที่กำลังบ่นสามีเลยไง แต่ผมก็ชอบนะ”
มือเล็กหยุดชะงักทันที ก่อนใบหน้ามนจะเลิ่กลั่กพร้อม ๆ กับแก้มนวลที่ขึ้นสีชมพูระเรื่อ “พะ พูดอะไรของคุณเนี่ย!”
“โอ๊ย ๆ ๆ” ดาร์เรนร้องลั่นเมื่อถูกเดวาเปลี่ยนจากทายามาหยิกเข้าที่แขนแทน “หยิกผมทำไมเนี่ย ผมกำลังเจ็บอยู่นะ”
“ก็หยิกให้เลิกมโนไง ใครเป็นภรรยาของคุณไม่ทราบห๊ะ!” เดวาแยกเ
