ใช้เวลาเพียงไม่นานมาก ร่างของสองแม่ลูกก็มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าบ้านพักที่ตั้งอยู่ท้ายไร่ ที่จริงบ้านพักหลังนี้ไม่ใช่บ้านพักสำหรับคนงาน แต่มันถูกสร้างเอาไว้เพื่อใช้สำหรับเก็บของและอุปกรณ์บางส่วนเท่านั้น เพราะงั้นมันจึงไม่ได้สะดวกสบายมากนัก อีกทั้งบริเวณโดยรอบยังเต็มไปด้วยป่าหญ้ารกชัฏ
“หม่าม้า ไหน ๆ คนป่วยฮับ ดีนจาได้เป่าเพี้ยง ๆ ให้” ดีนหันมากระตุกมือคนเป็นแม่เบา ๆ เพราะว่าตอนนี้เจ้าตัวน้อยยังไม่เห็นใครเลยสักคน แถมประตูบ้านพักก็ยังปิดสนิท
“อืม น่าจะอยู่ในบ้านนะ เดี๋ยวพวกเราลองเข้าไปดูกัน” เดวาตอบลูกชาย ดวงตากลมโตก็มองสำรวจไปรอบ ๆ ทำไมบ้านมันถึงเงียบขนาดนี้เนี่ย
เดวาพาดีนเดินไปยังหน้าประตูบ้านพัก ก่อนจะตัดสินใจเคาะลงไปแรง ๆ สองสามที แต่ทว่าถึงอย่างนั้นทุกอย่างก็ยังคงเงียบสนิทเหมือนเดิม
ไม่มีแม้แต่เสียงฝีเท้า... ไม่มีแม้แต่เสียงของใครที่กำลังขยับเขยื้อน
ตอนนี้จิตใจของเดวาเริ่มไม่อยู่กับเ
