“ดรีมมี่!”
“ดรีมมี่!~”
“คุณหนูดรีมมี่ครับ!”
“ดรีมมี่อยู่ไหนลูก!?!”
คืนนั้นเสียงตะโกนโหวกเหวกดังลั่นไปทั่วทั้งเกาะส่วนตัวบาร์เนทท์ ทั้งเสียงฝีเท้า แสงไฟฉายสลับเหยียบย่ำสาดส่องไปทั่ว และคนที่ดูเหมือนจะเป็นจะตายมากที่สุดในตอนนี้ก็คือเดวา หญิงสาวนั้นแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว
“มี้ ใจเย็น ๆ นะ ดรีมมี่คงไปเล่นซนอยู่ที่ไหนแถว ๆ นี้แหละ ลูกไม่เป็นอะไรหรอก” ดาร์เรนเอ่ยปลอบภรรยา แต่ถึงอย่างนั้นใบหน้าหล่อเหลาก็ดูร้อนรนและเป็นกังวลไม่แพ้กัน
“แต่ว่านี่เราตามหากันมาหลายชั่วโมงแล้วนะคะ ยังไม่เจอดรีมมี่เลย ไม่รู้ว่าตอนนี้ลูกไปอยู่ที่ไหน มี้กลัวว่าดรีมมี่จะเป็นอะไรไปหรือเปล่า” เพราะตั้งแต่ที่รู้ว่าดรีมมี่นั้นหายไป พวกเขาทุกคนก็เที่ยวออกตามหาไป รอบ ๆ บ้านและแถวบริเวณชายหาดจนทั่ว และนี่มันก็ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วแต่ทว่าก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเจอเด็กหญิงเลย
“ไม่หรอก” เมื่อเห็นว่าดวงตากลมโตของคนตรงหน้านั
