“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว... มีเด็กหญิงคนหนึ่งซึ่งมีฐานะยากจนอาศัยอยู่กับพ่อและก็แม่ในบ้านหลังเล็ก”
บนเตียงนอนนุ่มภายในห้องนอนของคฤหาสน์ตระกูลบาร์เนทท์ ร่างเล็ก ๆ สองร่างนั้นกำลังนอนเคียงข้างกันพร้อมกับเงยหน้าส่งสายตาแป๋วมองผู้เป็นย่าอย่างโรสรินที่กำลังเล่านิทานให้ฟัง
“ครอบครัวของเด็กหญิงนั้นเป็นครอบครัวที่ค่อนข้างลำบากและมีฐานะยากจน เพราะแบบนั้นในแต่ละวันพ่อกับแม่ของเด็กหญิงจึงต้องเข้าป่าไปหาเก็บฟืนเพื่อที่จะนำไปขายที่ตลาดในหมู่บ้าน เมื่อขายได้แล้วนั่นแหละจึงจะมีเงินกลับไปซื้ออาหารเพื่อมาประทังกินกัน ซึ่งทำให้เมื่อในบางวันนั้นถ้าขายฟืนไม่ได้ทุกคนก็จะต้องอดกินอาหาร”
“อดกิงข้าวหยอคะ น่าฉงฉานจัง” เดียร์น่าเอ่ยออกมา เธอยังคงตั้งใจฟังนิทานของคุณย่าตาไม่กะพริบ
“ใช่ ๆ หม่าม้าบอกว่าถ้าไม่ยอมกินข้าวก็จะปวดท้อง” ดรีมมี่สมทบ
“ใช่ค่ะ ถ้าอดข้าวเราก็จะปวดท้อง ดังนั้นพวกหลาน ๆ ห้ามอดข้าวเด็ดขาดเลยร
