สองปีต่อมา..
ณ ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ.เคนเนดี (JFK) เครื่องบินลำใหญ่กำลังทะยานขึ้นสู่น่านฟ้าเพื่อมุ่งหน้าสู่ปลายทางประเทศไทย ใช้เวลากว่าสิบเก้าชั่วโมงในที่สุดก็มาถึง
“อากาศที่นี่ร้อนจัง” ดรีมมี่บ่นอุบทันที่เมื่อเท้าเล็ก ๆ แตะถึงพื้นดิน และตอนนี้ทุกคนก็อยู่ที่ท่าอากาศยานแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงรายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
“จะไม่ร้อนได้ยังไง ก็ดูดรีมมี่สิใส่เสื้อผ้าตั้งหลายชั้นขนาดนี้ เนอะปิงปิง” เดียร์น่าหันไปพูดกับบอดี้การ์ดรุ่นจิ๋วข้างกายอย่างปิงปิง
ปิงปิงไม่กล้าตอบทำเพียงแค่ยิ้มรับ
ดรีมมี่เบ้ปาก จากนั้นก็หันไปทางบอดี้การ์ดส่วนตัวของตัวเองบ้าง “แล้วมันไม่น่ารักเหรอพี่ไคโร”
คนถูกถามมองสำรวจอีกฝ่ายเพียงเล็กน้อยก่อนจะตอบออกมาด้วยสีหน้าเฉยชาเช่นเดิม “ก็ดีครับ”
“อะไรคือก็ดี! ก็ดีแปลว่าอะไร” ดรีมมี่ขมวดคิ้วมุ่น
“ก็ดี ก็แปลว่า พอใช้ได้ไง” คราวนี้เป็นเด็กชายหน้าตาหล่อเหลาที่เดินเข้ามาต
