ป่วยการเมือง

กว่าที่สุพรรษาและพนักงานคนอื่นๆ จะกลับไปก็กินเวลาเข้าช่วงบ่าย โดยที่ตอนเที่ยงกัลยาจัดโต๊ะรับประทานอาหารกลางวันให้พวกเธอโดยที่บอกว่า ‘คุณผู้หญิง’ เป็นคนดูแลให้เพราะเห็นว่าถึงเวลาพักแล้วแต่งานที่อังกูรต้องพิจารณายังไม่เรียบร้อยดี ณิชชาขอตัวแยกเข้าห้องส่วนตัว เธอมัวเตรียมของว่างและอาหารไว้สำหรับลูกสองคน จนรู้สึกเหนียวตัวจนอยากอาบน้ำแต่อากาศก็ร้อนจนนึกอยากแช่น้ำด้วย หญิงสาวมองเวลาเห็นว่ายังมีเวลาเหลืออยู่อีกสองชั่วโมงนิดๆ กว่าจะถึงเวลาไปรับคู่แฝด จึงตัดสินใจแช่น้ำเรียกความสดชื่นให้ตัวเอง กลิ่นหอมแนวสดชื่นของน้ำแร่ที่ผสมลงไปทำให้เธอผ่อนคลายหลับตาลงอย่างสบายใจ เวลาผ่านไปหลายนาทีจนณิชชาเกือบหลับแต่แล้วก็ต้องลืมตาอย่างตกใจ “ง่วงก็ไปนอนในห้องดีๆ สิณิช” อังกูรนั่งหมิ่นๆ ลงบนขอบอ่าง สายตาจับจ้องไหล่นวลที่โผล่พ้นน้ำไม่วางตา “คุณเข้ามาได้ยังไง เข้ามาทำไมคะออกไปเดี๋ยวนี้นะ” ณิชชาเลื่อนตัวเองลงไปอยู่