“อาตี๋ เชงเม้งปีนี้พาอาณิชกับหลานสาวป๊าไปด้วยนะ พาอีมาเจอคนอื่นๆ ในบ้านเราบ้าง” เสียงบิดาที่ดังมาจากในโทรศัพท์ทำให้อังกูรอมยิ้ม
“ได้ครับป๊า อีกสองอาทิตย์ใช่ไหมเดี๋ยวผมกับณิชพาเด็กๆ ไปเจอป๊ากับม้าที่โน่นเลย”
อังกูรกับเสี่ยกวงสนทนากันต่อเรื่องงานอีกครู่หนึ่งก่อนที่ชายหนุ่มจะเอ่ยขอตัวและวางสาย เขาเริ่มสตาร์ทรถจะขับออกจากหน้าโรงเรียนลูกชายเพื่อไปรับแฝดน้องต่ออีกคน
“เราจะไป[1]เชงเม้งกันอีกแล้วเหรอฮะพ่อ” วินที่ได้ยินพ่อคุยกับอากงถามขึ้น
“ใช่ลูก ปีนี้จะไปน้ำตกไหนดี ไปค้างกันสักคืนไหม”
“อยากไปโบนันซ่าฮะ วินจะพาน้องไปดูเสือ เรานอนสองคืนได้ไหมละพ่อ” วินต่อรอง
“น่าจะได้คืนเดียวลูก วินยังไม่ปิดเทอมนี่ครับ ส่วนหวานหวานปิดวันนี้แล้ว”
อังกูรไม่ลืมว่าลูกชายยังไม่ได้ปิดเทอม เนื่องจากนานาชาติปิดเทอมช้ากว่าโรงเรียนทั่วไป
“เอาไว้พวกเราสองคนเรียนที่เดียวกันเมื่อไหร่ เราคงหาเวลาไปทริปยาวๆ ได้บ้างนะล
