พื้นไม้ขัดเงาของโถงคฤหาสน์สะท้อนแสงแดดยามสายอ่อนๆ ที่ลอดผ่านม่านผืนหนา กลิ่นไม้และเครื่องหอมจาง ๆ ลอยคลุ้งในอากาศ เสียงฝีเท้าของเธอดังเบาแต่สม่ำเสมอ ขณะหัวใจเต้นเร่งด้วยความกังวลต่อวิชญ์ เหล่าบอดี้การ์ดที่ยืนประจำตามจุดต่างๆ ของโถงและระเบียง ล้วนก้มหัวให้เธออย่างนอบน้อม แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยการเคารพและยอมรับ ราวกับเธอคือ ‘นายหญิง’ ของคฤหาสน์หลังนี้ เพราะพวกเขารู้ดีว่า นายของพวกเขาทั้งห้ารักผู้หญิงคนนี้มากเกินกว่าจะเอ่ยเป็นคำพูด
มือเรียวแตะบานประตูไม้บานใหญ่ของห้องพักวิชญ์ เธอลังเลชั่วครู่เพราะหัวใจเต้นแรง ก่อนค่อยๆ ดันเข้าไป ภายในห้องสว่างด้วยแสงแดดที่สาดผ่านกระจกสูง เสียงน้ำพุจากสวนข้างนอกดังคลอเบาๆ
บนเตียงใหญ่กลางห้อง วิชญ์เอนกายพิงหมอนสีงาช้าง ริมฝีปากโค้งขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอเข้ามา แววตานุ่มลึกของเขาเหมือนปลดปล่อยความกังวลของเธอไปครึ่งหนึ่ง กรณ์ พล และนนท์ นั่งหรือยืนอยู่ไม่ไกล
