“ให้ผมช่วยดีไหม” เสียงของเมธถามเธอ เธอหันไปตามเสียงเห็นว่าเมธยืนอยู่หน้าประตู เธอมองแววตาของเขาที่จ้องมองเรือนร่างเปลือยเปล่าของเธอราวกับสัตว์ป่าที่หิวกระหายเนื้อกวางร้อยยิ้มนั้นทำให้เธอหวั่นไหวเสียรูปไม่เป็นท่าเช่นทุกครั้งไป
“จะเข้ามาก็ให้เสียงบ้างได้ไหมล่ะ” เธอถามเขากลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แล้วมองกลีบร่องที่เต็มไปด้วยโฟม
“คุณควรชินได้แล้วนะ” เขาก้าวเดินมาหาเธอด้วยรอยยิ้ม เขานั่งคุกเข่าต่อหน้าของเธอ แล้วจูบที่เรียวขาบนใกล้กลีบร่อง เธอสะดุ้งเล็กน้อย เขาเงยหน้ามองเธอด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าหวานของเธอแดงก่ำเช่นเดียวกับลำตัวของเธอมันราวกับลูกเชอร์รี่ เขาหยิบมีดโกนหนวดออกจากมือเรียวของเธอ “คุณไม่ถนัดหหรอกที่ต้องก้มๆ เงยๆ น่ะ” เขาเอ่ยบอกเธอด้วย แล้วบรรจงคมมีดเกลี่ยเส้นขนอยู่บนกลีบร่องอย่างเบามือ
“เมธ นายทำให้ผู้หญิงบ่อยเหรอ” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบากั้นเสียงไม่ครางออกมา ขณะที่เมธดูตั้งใจใช้มี
