ตอนที่ 10:แผนแม่

"ก๊อกๆๆ! ก๊อกๆๆ!" เสียงเคาะประตูไม้ดังรัวจนฉันสะดุ้งตื่นจากฝันหวานที่กำลังกึ่งหลับกึ่งตื่น ร่างกายยังเพลียจากการเดินทางเมื่อวานไม่หาย แต่เสียงทรงพลังของแม่ก็ดังแทรกเข้ามาในห้อง "ขมิ้น! ตื่นได้แล้วลูก อาบน้ำแต่งตัวเร็ว วันนี้วันพระ ไปวัดทำบุญกับแม่กัน" "ค่าาาาาาา~ ตื่นแล้วค่ะแม่" ฉันงัวเงียตอบพลางบิดขี้เกียจ กลิ่นหอมของดอกมะลิที่แม่เตรียมไว้ลอยเข้าจมูกทำให้ฉันต้องจำใจลุกจากเตียงนุ่มๆ เข้าห้องน้ำจัดการตัวเองให้เรียบร้อยที่สุด วันนี้ฉันเลือกใส่ชุดผ้าไทยสีอ่อนดูละมุนตาน่าเอ็นดู ก่อนจะเดินลงไปหาแม่ที่ชั้นล่าง "ตื่นสายนะเราน่ะ ยัยตัวแสบ" พอเท้าแตะพื้นชั้นล่าง เสียงทุ้มละมุนก็ดังขึ้นทักทาย ฉันชะงักกึกเมื่อเห็น ‘พี่แทน’ ยืนส่งยิ้มกว้างอยู่ข้างโต๊ะอาหารในชุดเรียบร้อยดูหล่อสะอาดตาจนผิดปกติ "อ้าว! พี่แทน มาได้ไงเนี่ย อย่าบอกนะว่าบ้านพี่ก็มีวันพระเหมือนกัน?" ฉันแซวขำๆ "แม่ชวนตาแทนมาเองแหละขมิ้น อย่ามัวแต่ล้อพี่เขา สวัสดีน้าจอยสิลูก" แม่เดินออกมาจากครัวพร้อมปิ่นโตเถาใหญ่ตามหลังมาด้วย ‘น้าจอย’ แม่ของพี่แทนซึ่งเป็นเพื่อนซี้ปึ้กของแม่ฉันนั่นเอง "น้าจอยสวัสดีค่ะ" ฉันยกมือไหว้พรางยิ้มหวาน "จ๊ะขมิ้น สวยขึ้นเป็นกองเลยนะเราเนี่ย มิน่าล่ะ..." น้าจอยพูดทิ้งท้ายพลางหันไปสบตากับแม่ฉันแล้วหัวเราะคิกคักกันสองคน บรรยากาศมันชักจะแปลกๆ แล้วแฮะ "ป่ะ! ไปวัดกันเถอะ เดี๋ยวสายแดดจะร้อน" แม่ตัดบทแล้วเดินนำไปขึ้นรถ SUV คันหรูของพี่แทนทันที ฉันเดินตามหลังไปติดๆ พลางสะกิดแขนแม่เบาๆ "แม่..." ฉันกระซิบถามขณะที่แม่กำลังเม้าท์มอยเรื่องดอกเบี้ยธนาคารกับน้าจอย "แม่ไม่ได้จะวางแผนจับคู่ขมิ้นกับพี่แทนจริงๆ ใช่ป่ะ?" "อะไรของแกยัยขมิ้น พูดจาเพ้อเจ้อ" แม่หันมาดุฉันเสียงเขียวแต่แววตาดูมีพิรุธสุดๆ "ก็แม่ดูสิ นัดกันมาขนาดนี้ ขมิ้นดูออกนะ" "พูดมากน่า เดินไปได้แล้ว!" แม่หันไปคุยกับน้าจอยต่อ ไม่สนใจลูกสาวคนสวยเลยสักนิด ชิ! แผนสูงจริงๆ นะแม่นะ พอถึงวัด กลิ่นธูปและเสียงสวดมนต์ทำให้ใจสงบขึ้นนิดหน่อย เราพากันทำบุญถวายสังฆทานเสร็จเรียบร้อย ฉันเห็นว่าทางด้านหลังวัดมีสระน้ำขนาดใหญ่สำหรับให้อาหารปลา เลยอยากจะหนีจากบรรยากาศ 'แม่สื่อแม่ชัก' ออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้าง "ไม่ชวนพี่เลยนะ" ยังเดินไม่พ้นเขตวิหาร พี่แทนก็เดินตามหลังมาติดๆ พร้อมส่งยิ้มหวานเชื่อมที่ทำเอาสาวๆ แถวนี้หันมองกันพรึ่บ "พี่แทน... พี่รู้ใช่ไหมเนี่ยว่าแม่ขมิ้นกับน้าจอยเขากำลังคิดจะจับคู่เราสองคนน่ะ" ฉันถามเข้าประเด็นตรงๆ เพราะคิดว่าคนฉลาดแบบพี่แทนน่าจะดูออก "อื้อ... รู้สิ" พี่แทนพยักหน้านิ่งๆ "เอ้า! รู้แล้วพี่ก็ยังยอมมาเนี่ยนะ ไม่กลัวขมิ้นอึดอัดหรอ?" "เดี๋ยวพวกท่านก็เลิกความคิดนี้ไปเองแหละถ้าเราทำตัวปกติ ป่ะ... ไปให้อาหารปลากันดีกว่า พี่ซื้อขนมปังมาเพียบเลย" พี่แทนขยี้หัวฉันเบาๆ อย่างที่ชอบทำประจำ ระหว่างที่เรากำลังให้อาหารปลาและพูดคุยเรื่องสมัยเด็กกันอย่างสนุกสนาน แม่กับน้าจอยก็เดินตามมาถึง แถมยังฉีกยิ้มหน้าบานเท่าจานเชิงมาแต่ไกล "ว้ายยย... ดูซิยัยจอย เหมาะสมกันจริงจริ๊งงงเลยนะเนี่ย สวยหล่อสมน้ำสมเนื้อ" แม่เริ่มเปิดเกมแซวทันทีที่เห็นเรายืนคู่กัน "อะไรของแม่คะ แค่ให้อาหารปลาเอง พี่เขาแค่ถ่ายรูปให้ขมิ้นเฉยๆ" ฉันรีบแก้ตัวหน้าแดงแจ๋ "น้าว่าเหมาะสมกันดีนะขมิ้น เนอะยัยอร... ฮ่าๆๆ" น้าจอยเสริมทัพอีกคน เอากับเขาสิ! "งั้นผมว่าเราไปหาอะไรกินกันต่อที่ห้างดีกว่านะครับคุณน้า" พี่แทนเสนอทางออก "อ๊ะ! น้าไม่ว่างจ๊ะตาแทน พอดีน้ามีนัดทำผมกับทำเล็บต่อกับยัยจอยน่ะสิ... ตาแทนพาขมิ้นไปแล้วกันนะ ไปกันสองคนวัยรุ่นจะได้คุยกันถนัด" แม่พูดรัวเร็วจนฉันอ้าปากค้านไม่ทัน "แม่จะไปไหนคะ?! แล้วทิ้งขมิ้นไว้เนี่ยนะ?" "แม่บอกแล้วไงว่าจะไปร้านเสริมสวย เราไปกับพี่เขาน่ะดีแล้ว เดี๋ยวเย็นๆ ค่อยเจอกันนะจ๊ะ" พูดจบแม่กับน้าจอยก็รีบชิ่งขึ้นรถหายวับไปกับตา ทิ้งให้ฉันยืนเหวออยู่กับพี่แทน "เห้อออ... ขัดใจแม่ไม่ได้สินะคะ" ฉันถอนหายใจยาว พี่แทนขำเบาๆ พลางเดินนำไปที่รถ "กินอะไรกันดีล่ะ MK ไหม? ของโปรดเรานี่" พี่แทนถามเมื่อเราเดินเข้ามาในห้างสรรพสินค้าชื่อดัง "ก็ได้ค่ะ ขมิ้นไม่ได้กินมานานแล้วเหมือนกัน" เราสองคนเข้าไปในร้าน MK สั่งเป็ดย่างชุดใหญ่และสารพัดของโปรดมากองตรงหน้า ฉันก้มหน้าก้มตากินด้วยความหิวจนไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง จนกระทั่งรู้สึกว่ามีเงาสูงใหญ่มายืนบดบังแสงไฟตรงหัวโต๊ะ ตอนแรกฉันคิดว่าเป็นพนักงานเสิร์ฟจะเอาอาหารมาเพิ่ม แต่พอเงยหน้าขึ้นเท่านั้นแหละ... "พี่พายุ!!!" ช้อนในมือฉันแทบร่วง โลกจะแตกหรือเปล่าเนี่ย?! ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมาโผล่ที่นี่ได้ ในจังหวัดที่ห่างไกลจากกรุงเทพฯ ขนาดนี้! "ไงครับคนสวย... บังเอิ๊ญบังเอิญจริงๆ เลยเนาะที่มาเจอกันที่นี่" พี่พายุส่งยิ้มหน้าบานแฉ่ง ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงสไตล์คุณชายแบดบอย "พี่... พี่มาได้ไงคะ?" ฉันถามเสียงหลง "พี่ก็มาทำธุระแถวนี้พอดีไงครับ แล้วก็คิดถึงใครบางคนแถวนี้ด้วย" เขาพูดพลางส่งสายตาวิบวับมาที่ฉัน ก่อนจะปรายตาไปมองพี่แทนที่นั่งอยู่ตรงข้าม "เอ๊ะ... แล้วนี่ใครครับขมิ้น?" "เอ่อออ... นี่พี่แทนค่ะ ลูกเพื่อนแม่ขมิ้น พี่แทนคะ นี่พี่พายุค่ะ... จำได้ไหมคะ" ฉันรีบแนะนำตัวพัลวัน "จำได้ครับ เชิญครับพี่พายุ นั่งด้วยกันไหม?" พี่แทนขยับเก้าอี้ให้ตามมารยาทคนดีศรีสังคม แต่พี่พายุกลับไม่ยอมนั่ง เขาจ้องหน้าพี่แทนเขม็ง "ไอ้หน้าอ่อนนี่... ไม่ใช่พี่ชายขมิ้นนี่นา ขมิ้นเป็นลูกคนเดียว แล้วมันเป็นใคร?!" พี่พายุเปลี่ยนโหมดเป็นเข้มทันควัน น้ำเสียงหึงหวงรุนแรงออกนอกหน้าจนโต๊ะข้างๆ หันมามอง "พี่แทนเป็นพี่ชายข้างบ้านค่ะพี่พายุ ใจเย็นๆ นะคะ... แต่ว่า พี่รู้ได้ไงคะว่าขมิ้นเป็นลูกคนเดียว?" ฉันถามด้วยความสงสัย "พี่ต้องรู้เรื่องคนที่พี่ชอบอยู่แล้วสิครับ ข้อมูลพื้นฐานน่ะพี่มีครบ" พี่พายุพูดพลางแทรกตัวลงมานั่งข้างฉันอย่างถือวิสาสะ "งั้นพี่นั่งด้วยนะขมิ้น พี่หิวพอดีเลย" เขายิ้มหวานให้ฉันแบบร้อยเล่มเกวียน ก่อนจะหันไปหาพี่แทนแล้วทำหน้านิ่งสนิทเย็นชาใส่ เปลี่ยนอารมณ์ไวปานกิ้งก่าเปลี่ยนสีจริงๆ พ่อคุณ! เอาล่ะไง... ศึกชิงนางรอบนี้มี 'มวยคู่ใหม่' เกิดขึ้นกลางร้าน MK ซะแล้ว ขมิ้นอยากจะเอาหัวซุกหม้อสุกี้ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!