พายุ ดันร่างของขมิ้นออกอย่างแรง ความเสียใจที่เปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นทำให้เขาไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้ว เขาพุ่งตรงไปที่รถ สตาร์ทเครื่องแล้วเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปยังอู่ของสิงค์ทันที น้ำตาที่ลูกผู้ชายพยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาไม่รู้จบ เขาสะอื้นจนตัวโยน ใจมันเจ็บจนเหมือนจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ สิ่งที่เขาเพิ่งเห็น รอยที่คอของขมิ้นมันบอกชัดเจนว่าเขาแพ้... แพ้ให้แก่ผู้ชายที่เขาเกลียดที่สุด
"ทำไมวะขมิ้น... ทำไมต้องเป็นมัน!" พายุทุบพวงมาลัยรถอย่างบ้าคลั่ง ความดีที่เขาพยายามทำมาตลอดมันไร้ค่าเพียงเพราะเขามาช้าไปอย่างนั้นหรือ?
เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าอู่สิงค์ พายุกระโดดลงจากรถด้วยท่าทางดุดันเหมือนเสือที่บาดเจ็บ
"ไอ้สิงค์!!! มึงออกมา!!! ไอ้สารเลว มึงออกมาหากูเดี๋ยวนี้!!!" เสียงตะโกนดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ จนหมาที่นอนอยู่แถวนั้นยังต้องวิ่งหนี ในขณะเดียวกัน รถของแนนที่มีขมิ้นนั่งมาด้วยก็เบรกดังเอี๊ยดตามหลังมาติดๆ
