ฉันก้มหน้าก้มตาสนใจแต่ถ้วยบัวลอยตรงหน้า พยายามฝังใจไว้กับรสชาติหวานมันเพื่อลบเลือนความกังวลที่เกาะกินใจ ตักเข้าปากไปคุยกับพี่แทนไปเรื่อยๆ โดยหารู้ไม่ว่าพายุกำลังจะพัดเข้าหาตัวในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า
"กินเยอะขนาดนี้ แก้มออกหมดแล้วนะเราน่ะ" พี่แทนแซวพลางเอื้อมมือมาดึงแก้มฉันอย่างเอ็นดูตามประสาพี่สาว(ในร่างพี่ชาย)
"อื้อออ เจ็บนะ! เขาเรียกคนมีน้ำมีนวลค่ะ พี่น่ะมั่วจริงๆ เลย" ฉันบ่นอุบแล้วเอาช้อนตีมือพี่แทนเบาๆ จนเราทั้งคู่หัวเราะออกมา
"ขมิ้น... มีคนมาหา" เสียงแม่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง แต่น้ำเสียงของแม่ดูเรียบเฉยจนผิดปกติ
"ใครคะแม่?..." ฉันค่อยๆ หันไปมอง แต่แล้วดวงตาก็เบิกโพลงโดยอัตโนมัติ ช้อนในมือหลุดร่วงลงใส่ชามบัวลอยจนน้ำกะทิกระเด็น
ภาพที่เห็นตรงหน้าคือ พี่พายุ ในชุดลำลอง ใบหน้าที่มีรอยแผลเล็กๆ ที่ใกล้จะตกสะเก็ดหายดีแล้ว เขายืนยิ้มให้ฉัน... รอยยิ้มแบบเดียวกับครั้งแรกที่เจอกัน รอยยิ้มที
