"เดี๋ยวกูไปเอารถมาก่อน มึงอยู่ดูน้องไป" พี่พายุรีบผละตัวออกไปสตาร์ทรถที่จอดไว้หน้าบ้าน
"ผ่านมันไปด้วยกันนะขมิ้น... จำไว้ว่ามีพวกเราอยู่ข้างๆ เสมอ อย่าลืมสิคะ" พี่สิงค์ดึงฉันเข้าไปกอดปลอบ ลูบหลังฉันเบาๆ อย่างอ่อนโยนเพื่อคลายความโศกเศร้า
"อึก... ฮึก... ขมิ้น... ฮึก... แค่ไม่เข้าใจค่ะพี่สิงค์ ฮึก... ทำไมแม่ถึงไม่โกรธพ่อบ้างเลยที่ทิ้งเราไปแบบนั้น ฮึกๆ" ฉันซบหน้าลงกับอกแกร่ง กอดเขาแน่นจนแทบจะจมหายไปในตัวเขา น้ำตาไหลพรากจนเสื้อเขาเปียกเป็นวงกว้าง
"ฟังพี่นะ... เวลาที่เรารักใครมากๆ บางทีเราก็โกรธเขาไม่ลงหรอก ถึงจะโกรธจริงแต่มันก็โกรธได้ไม่นานหรอกค่ะ ขมิ้นจะโกรธพ่อก็ได้พี่ไม่ห้าม แต่อย่าไปเกลียดท่านเลยนะ เพราะยังไงท่านก็เป็นคนที่ให้กำเนิดขมิ้นมา... ท่านทำให้เราได้มาเจอกันนะ" พี่สิงค์พูดพลางลูบหัวฉันอย่างเบามือ
"ฮึก... อึก... ฮืออออ" ฉันไม่ได้เกลียดพ่อหรอก... แต่ฉันแค่โกรธที่เขาไม่เห็นใจเราสองคน
