"ปะ..เปล่าค่ะ คุณคะ..คือใครหรอคะ" ฉันพยายามบังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่น แต่มันช่างยากเหลือเกิน ใจฉันเต้นระรัวจนเจ็บหน้าอก
"จะเรียกว่ายังไงดีล่ะคะ คือคุณแม่พี่สิงค์นัดเรามาทานข้าวกันน่ะค่ะ... ตอนนี้พี่สิงค์อาบน้ำอยู่นะคะ ไม่สะดวกรับสาย"
ชัดเจน... ทุกคำพูดมันเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจจนแตกละเอียด แผนที่พี่สิงค์บอกว่าจะจัดการแม่ แผนที่บอกว่าจะสู้ไปด้วยกัน... สรุปเขาก็เลือก 'นินนี่' คนที่แม่เขาหามาให้สินะ
"คะ...ค่ะ" ฉันรีบกดตัดสายทันที เพราะไม่อยากให้ผู้หญิงคนนั้นได้ยินเสียงสะอื้นของฉัน
ฉันฟุบหน้าลงกอดเข่าตัวเองท่ามกลางสายตาตกใจของลูกน้องในอู่ น้ำตาไหลพรากจนเปียกกางเกงยีนส์ขาม้าชุ่มไปหมด ความเจ็บปวดมันจุกอยู่ที่คอจนพูดออกมาไม่ได้
"พี่ขมิ้น! พี่เป็นอะไร ใครทำอะไรพี่!" ไนท์รีบวิ่งเข้ามาหาด้วยความลนลาน
"ฮึก ฮือออออ~ ไหนบอกว่าให้สู้ไปด้วยกันไง ฮึก... คนโกหก!" ฉันวางกล่องข้าวที่ตั้งใจทำมาไว้
