เวลาผ่านไป 3 อาทิตย์เต็มๆ ที่ชีวิตของฉันวนเวียนอยู่กับชายหนุ่มสองคน พี่สิงค์กับพี่พายุขยันสลับคิวกันมาหาฉันแทบจะวันเว้นวัน บางวันมาช่วยยกของ บางวันมานั่งเฝ้าจนฉันทำอะไรไม่ถูก แต่ที่กลายเป็น “กิจวัตรประจำวัน” ไปแล้วคือการที่ทั้งสามคนมานั่งกินข้าวเที่ยงด้วยกัน ความวุ่นวายที่เคยน่าปวดหัวเริ่มกลายเป็นความเคยชินที่ขาดไม่ได้
ถามว่ามีความสุขมั้ย? ตอบได้เต็มปากเลยว่ามากค่ะ ฉันเริ่มเปิดใจและไว้ใจพวกเขามากขึ้น ที่ผ่านมามากที่สุดก็แค่การหอมหน้าผาก จับมือ หรือการหยิกแก้มล้อเลียน ซึ่งมันกลายเป็นสัมผัสที่ทำให้หัวใจฉันฟูฟ่องทุกครั้ง
แต่... ยิ่งนานวัน ฉันก็ยิ่งลำบากใจ ความรู้สึกแปลกๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในใจฉัน ฉันค้นพบว่าตัวเองชอบเวลาที่พวกเราอยู่ด้วยกัน “ทั้งสามคน” มากกว่าเวลาที่อยู่กับใครคนใดคนหนึ่งเพียงลำพัง แต่มันจะเป็นไปได้เหรอ? ความรักที่ต้องหารสามแบบนี้... มันผิดหรือเปล่าถ้าฉันจะรักพวกเขาทั้งคู่?
ตอ
