สะดุดรักยัยคุณหนู

ณ สนามบินสุวรรณภูมิ 08.30 นาฬิกา ท่ามกลางผู้โดยสารที่กำลังเร่งรีบ ทุกคนต่างแย่งกันเดินออกมารับกระเป๋าเดินทางจากสายพานที่ทางสนามบินจัดเตรียมไว้ให้ จากนั้นก็เดินออกมาที่ทางออก โดยมีหลาย ๆ คน ที่มายืนรอรับญาติด้วยความอบอุ่น มีเสียงเรียกทักทายกันอย่างดีใจ แต่ผิดกับหญิงสาวอีกคน ที่เดินออกมาเงียบ ๆ คนเดียว โดยข้างหน้าเป็นกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบ "เฮ้อ~ ทำไมมันถึงได้ดูโดดเดี่ยวขนาดนี้นะ" หญิงสาวมองภาพผู้คนที่มารอรับญาติที่สนามบิน โดยมีการสวมกอดกันด้วยความคิดถึง แล้วหันมามองตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจออกมา "แต่ก็ไม่แปลกหรอกนะ เพราะเธอแอบกลับมาเองนิ แล้วจะหวังให้ใครมารับเธอล่ะ เอิงเอย" หญิงสาวพูดกับตัวเองเบา ๆ สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเอิงเอย เปรมธาดา ลูกสาวสุดสวยของคุณพ่ออนุชิตกับคุณแม่อรอุมา ฉันอายุยี่สิบสี่ปี ฉันไปเรียนที่อังกฤษเมื่อหกปีที่แล้ว เรียกได้ว่าเรียนตั้งแต่ปริญญาตรีถึงปริญญาโทกันเลยทีเดียว พอเรียนจบปริญญาโท ฉันก็อยากจะทำงานที่นั่นเลย แต่คุณพ่อคุณแม่เรียกให้กลับมาที่เมืองไทยด่วน ย้อนไปเมื่อหนึ่งอาทิตย์ที่แล้ว... ​ หญิงสาวกดรับสายวิดีโอคอลทันที ที่เห็นว่าเป็นพ่อและแม่โทรมา "สวัสดีค่ะคุณพ่อ คุณแม่ โทรมาแสดงความยินดีกับเอยเหรอคะ เอยเรียนจบแล้วนะคะ แล้วแบบนี้จะมางานรับปริญญาเอยมั้ยคะ" เอิงเอยพูดออกไปอย่างดีใจ เพราะวันนี้เธอสอบเป็นวิชาสุดท้ายแล้ว แน่นอนว่าต้องผ่านฉลุย เพราะเธอเป็นคนเรียนเก่ง ขนาดที่ได้รับตราเหรียญทองมากมาย "ดีใจด้วยนะลูก แต่อีกตั้งหลายเดือนไม่ใช่เหรอ กว่าจะรับปริญญา ตอนนี้พ่อกับแม่อยากให้ลูกกลับมาที่เมืองไทยก่อน" อรอุมาบอกกับลูกสาวสุดที่รักด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "ใช่ค่ะ อีกประมาณสามเดือนค่ะ ถึงรับปริญญา ทำไมเหรอคะ คุณแม่มีอะไรหรือเปล่า" เอิงเอยถามออกไปอย่างสงสัย เพราะปกติเธอก็กลับบ้านปีละครั้งอยู่แล้ว และมีบ้างที่พ่อแม่ของเธอบินมาหา และถือโอกาสเที่ยวด้วยกัน "คือพอดีช่วงนี้ลูกชายของเพื่อนแม่ ป้าศรีน่ะ เขากลับมาจากอเมริกา แม่เลยอยากให้เรากลับมา จะได้ทำความรู้จักกันเอาไว้ บอกตามตรงนะว่าแม่อยากให้เรามาดูตัวกับพี่เขาน่ะ" อรอุมาพูดขึ้นมาตามตรง "โธ่~ แม่คะ เอยพึ่งเรียนจบเองนะคะ" หญิงสาวโอดโอยทันที เพราะเธอยังไม่คิดเรื่องการแต่งงานหรือการมีแฟนเลย เธออยากทำงานหรือท่องเที่ยวก่อน "แม่ก็ไม่ได้บังคับนี่ลูก ก็แค่อยากให้มาทำความรู้จักกันเอาไว้ก่อน" แม่ของเธอยังไม่ยอม "เอาแบบนี้นะคะแม่ เอยขอเวลาเที่ยวเพื่อผ่อนคลายหลังจากที่เรียนมาอย่างหนัก สักสองสามเดือนก่อนนะคะแม่ แล้วเอยจะกลับไปแน่นอน หวังว่าลูกชายของเพื่อนแม่คงไม่หายไปไหนซะก่อน" หญิงสาวพูดขึ้นมาเพื่อให้เวลากับตัวเองเพราะเธอจะได้ไปสืบเรื่องของผู้ชายคนนั้นด้วยว่าเป็นคนยังไง ถ้าไม่ดีจริง จะได้หาข้อโต้แย้งพ่อกับแม่ของเธอได้ "ก็ได้ งั้นแม่ให้เวลาแค่สามเดือนนะจ๊ะ ถ้าไม่กลับมาแม่จะเปลี่ยนจากการดูตัว เป็นงานหมั้นนะคะลูกสาว เดี๋ยวแม่จะบอกคุณพ่อให้โอนเงินให้ลูกสำหรับทริปท่องเที่ยวนะจ๊ะ เที่ยวให้สนุกและดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก" อรอุมาพูดจบก็ตัดสายไป "คอยดูเถอะ จะเช็กให้ละเอียดเลย และจะทำให้แม่เห็นว่าต่อให้ไม่แต่งงาน เอยก็สามารถดูแลตัวเองได้ แต่ก่อนอื่นเราคงต้องกลับเมืองไทยก่อนสินะ" เอิงเอยพูดกับตัวเองและหาวิธีแก้ไข จากนั้นอีกหนึ่งอาทิตย์ต่อมา เธอก็ได้ใบรับรองผลการเรียนและตีตั๋วกลับเมืองไทยทันที เพื่อทำตามแผนที่วางไว้ ทำให้ตอนนี้เธอมายืนโดดเดี่ยวอยู่ที่สนามบินสุวรรณภูมิยังไงล่ะ "เอายังไงดีล่ะเนี่ย เอิงเอย มาแบบไม่บอกใครแบบนี้" เอิงเอยพูดกับตัวเองเบา ๆ และมองซ้ายมองขวา ก่อนที่จะนึกถึงใครบางคนขึ้นมาได้ จึงหยิบโทรศัพท์ออกมา ก่อนที่จะเข้าแอปพลิเคชันไลน์ และกดโทรออกไปหาคนคนหนึ่ง "สวัสดีจ้ะ หนูเอิงเอย" นิตยาทักทายกลับมาทันทีที่รับสาย "สวัสดีค่ะ พี่นิด ดีใจจังที่พี่นิดรับสายเอย ยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ" หญิงสาวพูดออกไปด้วยความดีใจ "ทำไมจะไม่รับล่ะ น้องสาวโทรมาทั้งที ว่าแต่ตอนนี้ที่อังกฤษกี่โมงแล้วเนี่ย" นิตยาพูดอย่างสดใสก่อนจะถามกลับไป "เอ่อ... คือตอนนี้เอยอยู่ที่ไทยแล้วค่ะ ว่าแต่พี่นิดยังทำงานอยู่ที่โรงแรม GG Hotel มั้ยคะ" เอิงเอยตอบเสียงอ่อย ก่อนที่จะถามกลับไป นิตยาเป็นรุ่นพี่ของเธอสมัยเรียนมัธยมปลายและได้ทำงานที่โรงแรม GG Hotel ตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัย ในระหว่างที่เธอไปเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษก็ยังติดต่อกันอยู่เสมอ เวลากลับมาที่เมืองไทยก็แวะมาหากันตลอด เรียกได้ว่ายังมีสายสัมพันธ์ที่ดี จนเธอกล้าที่จะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ "ทำอยู่จ้า ก็ที่นี่เงินเดือนก็ดี สวัสดิการก็ครบครัน ใครจะอยากลาออกล่ะ ว่าแต่ถามแบบนี้มีอะไรหรือเปล่า" นิตยาตอบกลับมาอย่างร่าเริง เพราะเธอสนุกกับการทำงานที่โรงแรม GG Hotel มาก "เรื่องมันยาวค่ะ เอาเป็นว่าเดี๋ยวเอยเข้าไปหาพี่นิดที่โรงแรม GG Hotel ดีกว่า" หญิงสาวตอบกลับไปแค่นั้น "โอเค ได้เลย งั้นมาถึงสักเที่ยง ๆ นะ พี่มีเวลาพักช่วงนั้นพอดี จะได้คุยกันยาว ๆ" นิตยาตอบกลับไปอย่างยินดี เพราะเธอก็คิดถึงน้องสาวคนนี้เหมือนกัน "โอเคค่ะ พี่นิด เดี๋ยวเจอกันตอนเที่ยงนะคะ" เอิงเอยตอบกลับ ก่อนจะกดวางสายและหาสถานที่จัดการกับตัวเองก่อน ทั้งเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เข้ากับอากาศของประเทศไทย ทั้งหากาแฟมาดื่ม เพื่อกระตุ้นตัวเองและที่สำคัญกดเงินสดจากตู้ ATM มาพกติดตัวไว้บ้าง แม้ว่าทุกวันนี้จะเป็นโลกแห่งการออนไลน์ แต่เงินสดก็ยังสำคัญอยู่ดี โรงแรม GG Hotel 11.50 นาฬิกา รถแท็กซี่วิ่งเข้ามาจอดที่ด้านหน้าของโรงแรม พนักงานตรงเข้าไปเปิดประตูต้อนรับลูกค้าอย่างรู้หน้าที่ และช่วยยกกระเป๋าเดินทางด้วย "สวัสดีครับ เชิญด้านในเลยครับ" พนักงานยกกระเป๋าทักทายและเข็นกระเป๋าเดินทางนำหน้าเข้าไปในโรงแรม "ขอบคุณค่ะ" เอิงเอยเอ่ยปากขอบคุณ พร้อมกับทิปธนบัตรสีแดงไปหนึ่งใบตามธรรมเนียม ก่อนจะทักทายอีกคนออกไป "พี่นิดดดด สวัสดีค่ะ" เอิงเอยทักทายพี่สาวร่วมโรงเรียนออกไปด้วยความดีใจ นิตยามองหญิงสาวพร้อมกับกระเป๋าใบโตอย่างแปลกใจ ก่อนจะเดินเข้ามาสวมกอดด้วยความคิดถึง "ยัยเอยยยย คิดถึงจังเลย ไปยังไงมายังไงล่ะเนี่ย ถึงได้เหมือนกับย้ายบ้านขนาดนี้ มา... มานั่งทางนี้ก่อน" นิตยากอดไปก็ถามไปด้วยความสงสัย และพาหญิงสาวรุ่นน้องไปนั่งคุยกันที่โซฟารับแขกของทางโรงแรม "ก็ย้ายบ้านจริง ๆ นั่นแหละค่ะ พี่นิด ย้ายจากอังกฤษกลับมาที่เมืองไทยของเรา" เอิงเอยตอบกลับไปด้วยใบหน้าสดใส "จริงเหรอ นี่แสดงว่าเรียนจบแล้วสินะ ว่าแต่หอบกระเป๋าเดินทางมานี่ จะมาพักที่โรงแรมเหรอ แล้วคุณพ่อคุณแม่ล่ะ ทำไมเอยถึงมาคนเดียวแบบนี้" นิตยายังคงถามออกไปอย่างแปลกใจ เพราะเอิงเอยถือว่าเป็นลูกคุณหนูคนหนึ่ง การจะไปไหนมาไหนคนเดียวแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องปกติเลย "ใจเย็น ๆ ค่ะ พี่นิด คำถามเยอะมาก ฮ่า ๆ คืออย่างนี้นะคะ พ่อกับแม่ของเอยน่ะสิ จู่ ๆ ก็โทรไปบอกว่าจะให้เอยมาดูตัว เพื่อแต่งงานกับใครก็ไม่รู้ เห็นว่าเป็นลูกชายของเพื่อนคุณแม่น่ะค่ะ คุณแม่บอกว่าจะได้มีคนมาดูแลเอยถ้าไม่มีพวกท่านแล้ว เอยเลยขอเวลาพวกท่านสามเดือน เพื่อเที่ยวและทำใจก่อน แต่จริง ๆ แล้วเอยแอบหนีกลับมาก่อนค่ะ เพื่อมาลองหางานทำ ให้พวกท่านรู้ว่าเอยสามารถดูแลตัวเองได้ และอยากจะเช็กประวัติของผู้ชายคนนั้นด้วย ว่าแต่... พี่นิดพอจะมีงานให้เอยทำมั้ยคะ" หญิงสาวตอบทุกอย่างออกไปอย่างไม่ปิดบัง และตบท้ายด้วยการขอความช่วยเหลือ "ตายแล้วววว ยัยเอย พี่จะเป็นลม แอบหนีกลับมาเพื่อพิสูจน์ตัวเองให้พ่อแม่เห็น นี่มันชีวิตจริงหรือละครไทยเนี่ย เฮ้อ~ แต่จะว่าไป... ตอนนี้ก็มีตำแหน่งว่างอยู่นะ ยิ่งสาว ๆ สวย ๆ และภาษาดีอย่างเราเนี่ย ไม่น่าจะหางานยาก อย่างที่รู้กันนั่นแหละว่าโรงแรม GG Hotel มีลูกค้าชาวต่างชาติเยอะมาก เรื่องภาษาก็สำคัญ แต่ตอนนี้มีแค่ตำแหน่งรีเซฟชันนะ พอดีคนก่อนเขาลาคลอดสามเดือนน่ะ ถ้าสนใจมาทำงานด้วยกัน ก็ลองมายื่นใบสมัครดูสิ" นิตยาพูดขึ้นอย่างตกใจกับแผนการของรุ่นน้อง "จริงเหรอคะ งั้นดีเลย เอยเตรียมเอกสารมาแล้วค่ะ นี่ค่ะเอกสารการสมัครงาน" เอิงเอยตอบรับด้วยความดีใจ จากนั้นก็นำเอาเอกสารที่เตรียมมาออกมาจากกระเป๋าถือส่งให้นิตยาทันที "โอ้โห!!! พร้อมมากกก ว่าแต่เอยทานข้าวมาหรือยัง เราไปทานข้าวกันก่อนดีกว่า เดี๋ยวตอนบ่ายพี่พาไปที่ฝ่ายบุคคลนะ กระเป๋าเดินทางก็เอาไว้นี่แหละ ไม่หายหรอก" นิตยาแม้จะตกใจในความพร้อมของหญิงสาว แต่ก็พูดออกมาด้วยความยินดี เมื่อคิดว่าจะได้ทำงานด้วยกัน จากนั้นทั้งสองคนก็ไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน ที่ร้านอาหารใกล้ ๆ โรงแรม ก่อนที่นิตยาจะพารุ่นน้องไปยื่นใบสมัครงานที่ฝ่ายบุคคล ฝ่ายบุคคล... "คุณเอิงเอย จบทั้งปริญญาตรีและปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยชื่อดังของอังกฤษ และได้รับเกียรตินิยมเหรียญทองอีกต่างหาก พูดได้ถึงสี่ภาษา โพรไฟล์ดีมาก ๆ เลยนะครับเนี่ย" เอกชัยพูดขึ้น เมื่อได้ตรวจดูเอกสารของหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขา "รุ่นน้องของนิดเองค่ะคุณเอก จะเก่งน้อยกว่านี้ได้ยังไง คิกคิก~" นิตยาพูดขึ้นมาอย่างโอ้อวด "เก่งและยังดวงดีด้วยใช่มั้ยครับเนี่ย เพราะตอนนี้ตำแหน่งรีเซฟชันของเราว่างพอดี เพราะน้องเขาลาคลอด แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ ถ้าทำงานดีเราก็จ้างตลอด ถือว่าช่วงสามเดือนนี้เป็นช่วงทดลองงานก็แล้วกัน แต่ผมคงต้องขอตรวจสอบรายละเอียดเพิ่มเติมก่อนนะครับ โดยเฉพาะเรื่องวุฒิการศึกษา แล้วจะแจ้งกลับไปอีกที เรื่องนี้คุณนิดน่าจะเข้าใจนะครับ" เอกชัยพูดขึ้นมา แล้วตบท้ายด้วยการถามนิตยา ซึ่งเธอก็พยักหน้ารับรู้ "นิดเข้าใจค่ะ งั้นนิดขอตัวก่อนนะคะ ปะ... ยัยเอย" นิตยาตอบกลับมา ที่เธอเข้าใจเพราะเคยเกิดเหตุการณ์คนนำใบวุฒิการศึกษาปลอมมาสมัครงานแล้วครั้งหนึ่ง ทำให้เจ้าของโรงแรมโกรธมาก จนเอกชัยเกือบจะตกงานไปแล้วในตอนนั้น จากนั้นทั้งสองสาวก็เดินออกมาจากห้องของผู้จัดการฝ่ายบุคคล