หลังจากกลับมาจากทานข้าว เอิงเอยก็มาทำงานตามปกติ สีหน้าของเธอหม่นลงเล็กน้อย
"พี่นิดรีบไปรีบมานะคะ เอยไม่อยากยืนคนเดียวเลย พอไม่มีพี่นิดอยู่ เอยขาดความมั่นใจไปเลย แหะ ๆ" เอิงเอยบอกกับนิตยาด้วยสีหน้าและน้ำเสียงอ่อย ๆ เพราะนี่คือการยืนประจำเคาน์เตอร์คนเดียวครั้งแรกของเธอ
"ยัยเด็กคนนี้นี่น่าตีจริง ๆ จะต้องไปกลัวอะไร เอยมาทำงานหนึ่งเดือนแล้วนะ และยังทำหน้าที่ได้ดีอีกด้วย ภาษาก็ดีเหมือนเจ้าของภาษามาเอง พี่นี่ยังสู้เอยไม่ได้เลยนะ" นิตยาตีลงที่แขนของหญิงสาวเบา ๆ อย่างหยอกล้อ
"โธ่~ ใครจะเก่งเท่าพี่นิดคะ เอยก็แค่ต้องการเร่งพิสูจน์ตัวเองให้พ่อแม่เห็นค่ะ พี่นิดรู้มั้ย ว่าวันนี้แม่วิดีโอคอลมาหาเอยด้วยนะ ตอนที่อยู่ในลิฟต์กับคุณคริส บอกว่าจะให้เอยไปดูตัวอย่างเดียวเลย" เอิงเอยตอบกลับไปอย่างออดอ้อน และเล่าให้ฟังถึงเรื่องที่แม่โทรมาหาเธอ
"ว้ายยยย แล้วไม่โป๊ะเหรอเรา โทรตอนไหนไม่โทรดันมาโทรตอนอยู่กับคุณคริ
