ตอนที่ 4 เจอหน้าครั้งแรก

ก๊อก ก๊อก~ เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังนั่งครุ่นคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่นั้นได้สติ ก่อนจะยืดกายจัดระเบียบให้นั่งในท่าปกติ แล้วเอ่ยขึ้นว่า… "เชิญ…" คริสเตียนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พร้อมกับไล่สายตาคมตรวจสอบโปรแกรมในส่วนอื่น ๆ ว่ามีตรงไหนผิดพลาดอีกหรือเปล่า "เอ่อ… สวัสดีค่ะ ท่านรองประธาน เอย… เอ่อ ดิฉันเป็นคนที่พี่นิตยาให้มาพบค่ะ" เอิงเอยพูดรายงานตัวด้วยน้ำเสียงอ่อน นับได้ว่าเป็นการมาเจอหน้าท่านรองประธานเป็นครั้งแรก และในวันแรกที่เริ่มทำงานแบบนี้ มันก็ทำให้เธอรู้สึกประหม่าอยู่ไม่น้อย ไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไง และพูดอธิบายยังไง เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเข้าใจเธอผิด "เธอใช่มั้ย ที่เป็นคนทำโปรแกรม…" สิ้นสุดคำพูดของเอิงเอย คริสเตียนก็เงยหน้าขึ้นมาเพื่อหวังจะต่อว่าเธออย่างจริงจัง แต่ทว่า... ไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรออกไปเลยด้วยซ้ำ มันก็เหมือนกับว่าเขากำลังตกอยู่ในภวังค์ พอได้สบตากับเธอ คำก่นด่าหรือคำตำหนิที่เขานั่งคิดว่าจะต่อว่าเธอ มันกลับมลายหายไปกับสายลมเสียแล้ว ติ๊ง~ แต่แล้วเสียงการแจ้งเตือนของโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้าง ๆ ก็ทำให้คริสเตียนได้สติ หลุดออกจากภวังค์แห่งความหลงใหล และเปลี่ยนมามองหน้าเธอด้วยสายตาที่ดุอย่างเอาเรื่อง ทำเอาเอิงเอยที่เห็นถึงกับต้องคิดฟุ้งซ่านว่าตอนนี้ท่านรองประธานคงกำลังไม่พอใจเธอเป็นอย่างมาก ที่เธอทำโปรแกรมจองห้องพักของโรงแรมพัง แน่นอนว่าสายตากดดันที่อยู่ตรงหน้านี้ ก็ทำให้หญิงสาวเกิดอาการหวาดกลัวขึ้นมามากเป็นเท่าตัว จนแทบกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ และต้องรีบขอโทษออกมาอย่างที่เห็น "เอย ขอโทษค่ะ เอย ไม่ได้ตั้งใจ" เอิงเอยไม่เพียงแค่พูด เธอรีบยกมือเรียวขึ้นมาไหว้ ก่อนจะก้มหน้าก้มตามองเท้าตัวเอง ในใจพลางนึกกลัวไปหมด เธอรู้ว่าถ้าหากทำงานผิดพลาด ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่มหันต์ แต่จะทำยังไงได้ เธอไม่เคยทำงานมาก่อนนี่นา ส่วนเรื่องคอมพิวเตอร์ เธอก็เคยใช้แต่ระบบทั่วไปเท่านั้น "คุณว่าไงนะ…" คริสเตียนถามย้ำอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ทว่าภายใต้น้ำเสียงที่เรียบนิ่งของเขานั้นกลับแฝงไปด้วยความน่ากลัว "เอิงเอยขอโทษค่ะ พอดีเอิงเอยพึ่งเริ่มงานวันแรก ยังไม่ชินกับระบบ เอิงเอยขอโทษจริง ๆ ค่ะ" เอิงเอยตอบกลับไปอีกครั้ง แต่ทว่าครั้งนี้น้ำเสียงของเธอยิ่งแผ่วเบาลงกว่าเดิม มือเรียวทั้งสองข้างผสานกำเข้าหากันแน่น กรอบใบหน้าสวยอาบไปด้วยเม็ดเหงื่อ จะว่าเธอกดดันมันก็ไม่ผิด ทำงานวันแรกมีที่ไหนกันที่ต้องมายืนอยู่ในห้องของท่านรองประธานแบบนี้ "แทนตัวเองว่าเอย…" ปากหยักพูดขึ้นเพียงสั้น ๆ และแน่นอนว่าคำพูดที่เปล่งออกมาจากปากของเขาเมื่อครู่นั้น มันก็สร้างความสงสัยให้แก่คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่น้อย "อะ… อะไรนะคะ" เอิงเอยถามซ้ำเพื่อความแน่ใจ ว่าเมื่อกี้เธอคงไม่ได้ยินผิด หรือเข้าใจผิดอะไรผิดไปใช่มั้ย "พอดีผมเห็นคุณแทนตัวเองว่า เอย และผมก็เป็นคนสบาย ๆ คุณแทนตัวเองว่าเอยก็ได้" คริสเตียนพูดโดยไม่มองหน้าอีกฝ่าย เดิมทีเขาก็ไม่ได้เป็นคนสบาย ๆ อย่างที่เขาพึ่งบอกไปเมื่อกี้หรอกนะ ลองคนอื่นมาพูดแบบนี้สิ เขาได้เรียกไปตักเตือนแน่ แต่เพราะได้ยินเธอแทนชื่อตัวเองแบบนั้นแล้วรู้สึกว่ามันน่าฟังดี เขาเลยอยากให้เธอแทนตัวเองแบบนั้นไปเลย "เอ่อ... คือเอย ขอโทษจริง ๆ นะคะ เอยกำลังจะกดปุ่มจองห้องพัก แล้วอยู่ดี ๆ คอมพิวเตอร์ก็ค้างไปเลยค่ะ" เอิงเอยพูดพร้อมกับแสดงท่าทางประกอบไปด้วยอย่างลืมตัว โดยไม่รู้เลยว่าท่าทางที่เธอกำลังทำอยู่ในตอนนี้นั้น ทำให้สายตาคมกริบที่เมินเฉยอยู่เมื่อครู่ หันมาจ้องมองเธออย่างให้ความสนใจ "อืม... ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมไปดูเอง พอดีผมรอสายลูกค้าอยู่ คุณรีบกลับไปทำงานเถอะ" คริสเตียนพูดแทรกขึ้นมาเชิงตัดบท พร้อมกับไล่ให้เธอรีบกลับไปทำงาน "ค่ะ ๆ ขอบคุณคุณคริสเตียนมากนะคะ" เมื่อได้ยินอย่างนั้น มือเรียวทั้งสองข้างก็ยกขึ้นมาไหว้ชายหนุ่มอีกครั้ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มแสนน่ารักออกมาให้อีกฝ่ายได้เห็น พูดจบเอิงเอยก็หันหลังให้แล้วรีบเดินออกไปจากห้องทำงานสุดหรูของท่านรองประธานทันที ส่วนทางด้านคริสเตียนนั้น ทันทีที่เอิงเอยเดินออกไปจนพ้นหน้าประตูแล้ว มือหนาก็รีบค้นหาแฟ้มสมัครงานทันที "อยู่ไหนวะ คุณเอกชัยวางไว้ตรงไหน" คริสเตียนพูดไปก็หาแฟ้มเอกสารการสมัครงานไป ซึ่งหาอยู่สักพักสายตาคมกริบก็เหลือบไปเห็นแฟ้มเอกสารที่ตัวเองกำลังตามหาอยู่ ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบเปิดอ่านประวัติของพนักงานใหม่ทันที สายตาคมไล่อ่านประวัติของหญิงสาวที่ทำให้เขาตกอยู่ในภวังค์ได้อย่างตั้งใจ นางสาวเอิงเอย เปรมธาดา อายุยี่สิบสี่ปี จบที่อังกฤษ พอได้อ่านประวัติของอีกคนแล้ว เจ้าของใบหน้าหล่อก็ถึงกับต้องขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัยทันที นี่มันมหาวิทยาลัยที่พ่อเขาเคยเรียนนี่นา ไม่ได้การแล้ว เขาต้องรีบหาข้อมูลอีกสักหน่อย... ที่เขาต้องเช็กอย่างละเอียดแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเขามีอคติกับเธอหรืออย่างไร แต่เป็นเพราะเขาได้รับหน้าที่ให้มาดูแลโรงแรมแห่งนี้แทนแดเนียลกับไมเคิลยังไงล่ะ ดังนั้นเรื่องงานหรือเรื่องพนักงานที่มาใหม่ เขาจึงต้องเคร่งครัดและต้องตรวจสอบให้อย่างละเอียด หลังจากตรวจสอบข้อมูลจนละเอียดแล้ว คริสเตียนถึงได้รู้ว่าเธอเกิดในตระกูลที่ร่ำรวย พ่อแม่ของเธอมีที่ดินให้เช่ามากมาย แค่เก็บค่าเช่าก็ได้เดือนละหลายสิบล้านแล้ว ไหนจะธุรกิจเกี่ยวกับการส่งออกอีก ส่วนเธอก็พึ่งเรียนจบ และรอรับปริญญาในอีกสามเดือนข้างหน้า น่าสนใจดี... สิ้นสุดความคิด รอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าหล่อทันที เดิมทีเขาเป็นคนที่ให้ความสนใจใครยากมาก แต่กับเธอมันต่างออกไป (เอิงเอย) "เป็นไงบ้างเอย คุณคริสเตียนว่าอะไรมั้ย" ทันทีที่เห็นรุ่นน้องเดินออกมาจากห้องทำงานของท่านรองประธาน นิตยาที่นั่งรออยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ก็รีบลุกขึ้น แล้วเดินเข้าไปถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยทันที "ไม่เลยค่ะ เอยตกใจแทบแย่ คุณคริสเตียนบอกเอยให้ออกมาทำงานได้เลย ส่วนเรื่องโปรแกรมเดี๋ยวคุณคริสเตียนออกมาดูเองค่ะ" เอิงเอยพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม สีหน้าและท่าทางของเธอในตอนนี้ ต่างไปจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง ความกดดันที่แพร่กระจายควบคุมเธออยู่ก่อนหน้านี้ ตอนนี้มันได้หายไปหมดแล้ว "ขวัญเอยขวัญมา มาทำงานวันแรกพี่ก็นึกว่าเอยจะเจอแจ็กพอตซะแล้ว แต่ก็แปลกเหมือนกันนะ ถ้าเป็นคนอื่น ป่านนี้คงได้เซ็นใบลาออกแล้วไปมั้ง" นิดพูดขึ้นเชิงขำขัน มีที่ไหนที่ทำโปรแกรมค้างแล้วจะได้หนีรอดออกมาจากห้องนั้นได้ "นั่นสิคะ วันนี้คงจะเป็นวันของเอยจริง ๆ บุญที่ทำมาวันนี้คงใช้หมดแล้ว ฮ่า ๆ" เอิงเอยพูดพร้อมกับยกมือขึ้นมาเกาหัวตัวเองเบา ๆ แก้เขิน "เอาน่า ครั้งแรกใคร ๆ เขาก็ถือว่าเป็นประสบการณ์กันทั้งนั้น ไว้ครั้งต่อไปเราก็ต้องระวังกันหน่อย" นิตยาไม่เพียงแค่พูดเปล่า เธอตบไหล่ของรุ่นน้องเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีครั้งแรกเสมอ ดังนั้นคนเราสามารถเรียนรู้กันได้ ไม่มีใครเก่งมาตั้งแต่เกิดหรอก "ค่ะ ขอบคุณนะคะ พี่นิด" หากไม่ได้รุ่นพี่คนนี้ เห็นทีเธอคงจะแก้ปัญหานี้คนเดียวไม่ได้แน่ "จ้ะ ไม่เป็นไร เรื่องไหนที่พี่ช่วยเอยได้ พี่ก็จะช่วยอย่างเต็มที่" "จริงสิคะ พี่นิด ทำไมท่านรองประธานถึงต้องลงมาดูโปรแกรมเองล่ะคะ ทั้ง ๆ ที่หน้าที่นี้ควรเป็นหน้าที่ของพนักงานฝ่ายไอทีไม่ใช่เหรอคะ ปกติบุคคลที่มีอำนาจสูงขนาดนั้น ไม่ได้ทำงานอยู่ข้างบนอย่างเดียวเหรอคะ" เอิงเอยถามเพื่อคลายความสงสัย เท่าที่เคยได้ยินมาคนที่มีอำนาจย่อมมีสิทธิ์สั่งการลูกน้องไม่ใช่หรือไง ซึ่งคนที่เธอไปพบเมื่อครู่นี้ก็เป็นถึงรองประธาน ทำไมถึงต้องลงมาดูงานด้วยตัวเองด้วยล่ะ "แหม... ถามแบบนี้ สนใจท่านรองประธานหรือไง" สิ้นสุดคำถามของเอิงเอย นิตยาก็เอ่ยขึ้นอย่างหยอกล้อทันที "ไม่ใช่นะคะ!!! เอยแค่ถามดูเฉย ๆ ค่ะ" เอิงเอยรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน ลำพังแค่ยืนอยู่ต่อหน้าเขา เธอก็รู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออกอยู่แล้ว แล้วเธอจะเอาความรู้สึกชื่นชอบคลั่งไคล้เหล่านั้นมาจากไหนกัน