หลายเดือนผ่านไป อีกไม่ถึงเดือนก็จะถึงวันเกิดของพี่กองปราบและหมูน้อย ตั้งแต่วันที่พี่กองปราบเขารู้ว่าตัวเองมีลูกสาว พี่กองปราบก็เป็นพ่อที่ดีของหมูน้อยและเป็นคนรักที่ดีของฉันเสมอมา ที่ต้องบอกว่าเป็นคนรักเพราะฉันละอายปากที่จะพูดคำว่า ‘สามี’ ก็เรายังไม่แต่งงานกัน จะพูดคำนั้นมันก็ยังไงอยู่
แต่พี่กองปราบก็เกริ่น ๆ ไว้แล้วนะ เพียงแต่ช่วงนี้งานที่บริษัทยุ่งมาก ทำให้เราสองพูดคุยเรื่องส่วนตัวกันน้อยลง ฉันลืมบอกไปว่าพี่กองปราบเขาเข้ามาบริหารงานร่วมกับพี่กองทัพ และพี่กองปราบยังสั่งย้ายฉันให้มาทำงานเป็นเลขาของเขาอีก เขาเอาแต่ใจมาก พี่กองทัพจึงหาเลขาใหม่ รอบนี้พี่กองทัพได้เลขาเป็นผู้ชาย
“วันนี้เราไปรับลูกด้วยกันนะ” ปากพูดมือรั้งให้ฉันไปนั่งที่ตัก เคยเป็นเลขาหน้าห้อง ทว่าต้องย้ายมานั่งทำงานในห้องแทน ด้วยเหตุผลเอาแต่ใจที่ว่าอยากเห็นหน้าฉันตลอดไม่อยากห่าง คิดถึง อยากได้กำลังใจ
“แต่วันนี้เราเลิกเย็นนะคะ”
