ภายในห้องพักฟื้นพิเศษของโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำ กลิ่นยาฆ่าเชื้ออันรุนแรงอบอวลไปทั่วบริเวณสอดประสานไปกับเสียงเครื่องช่วยหายใจที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
'ครืด... ฟึ่ด...'
ราวกับเสียงมัจจุราชที่ยังคงป้วนเปี้ยนอยู่รอบเตียงคนไข้ ร่างกำยำของเรืองบัดนี้ถูกพันธนาการด้วยสายระโยงระยางและผ้าพันแผลสีขาวสะอาดที่พันทับแผ่นหลังและหัวไหล่หนาจนเกือบมิด ใบหน้าที่เคยทรงอำนาจและน่าเกรงขามบัดนี้ซีดเผือดปานกระดาษที่ถูกทิ้งไว้กลางสายฝน ริมฝีปากที่เคยออกคำสั่งเด็ดขาดพรากชีวิตศัตรูแห้งผากและเขียวคล้ำ ทว่าในห้วงสติที่ยังคงลอยคว้างอยู่ในความมืดมิด ภาพเดียวที่ยังคงวนเวียนหลอกหลอนพยัคฆ์ร้ายคือใบหน้าอาบเลือดของฝ้าย... ยอดดวงใจที่เขายอมแลกด้วยชีวิตเพื่อปกป้องเธอไว้ในวินาทีสุดท้าย
เรืองค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก แสงไฟสีขาวนวลเหนือเพดานทำให้เขาต้องหยีตาด้วยความพร่ามัว ความเจ็บปวดมหาศาลแล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังราวกับถูกเหล
