ความเงียบสงัดภายในเพนท์เฮาส์หรูถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเรืองที่อุ้มร่างเปลือยเปล่าของฝ้ายพาดบ่าตรงดิ่งไปยังโซนห้องครัวที่ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นสุดหรู ฝ้ายที่บัดนี้สติเริ่มเลอะเลือนและร่างกายระบมไปทุกตารางนิ้วพยายามดิ้นรนอย่างอ่อนแรง
"พี่เรือง... ฮึก... ฝ้ายขอร้องคระ เข้าห้องนอนเถอะนะคระ ฝ้าย... ฝ้ายไม่ไหวแล้วจริงๆ"
เสียงสะอื้นไห้ของเธอช่างดูน่าเวทนา แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าในตัวของเรืองให้พุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิม
"มึงไม่มีสิทธิ์สั่งกูฝ้าย! ในเมื่อมึงกล้าทำตัวเป็นของสาธารณะยิ้มระริกระรี้ให้ไอ้หน้าไหนต่อหน้ากู มึงก็ต้องรับบทเรียนให้ถึงใจในทุกซอกทุกมุมของห้องนี้!"
เรืองคำรามอย่างบ้าคลั่งก่อนจะวางร่างบางลงบนเคาน์เตอร์หินแกรนิตสีดำสนิทที่เย็นเฉียบจนร่างบอบบางสะดุ้งสุดตัว ความเย็นของหินตัดกับผิวเนื้อที่ร้อนผ่าวและแดงช้ำของฝ้ายทำเอาเธอหลั่งน้ำตาออกมาไม่ขาดสาย มือหนาของเรื
