แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าเหนือเตียงกว้างในห้องนอนใหญ่สะท้อนกับเหงื่อที่โซมกายของคนทั้งคู่
เรืองไม่ปล่อยให้ฝ้ายได้พักหายใจแม้แต่นาทีเดียวหลังจากศึกหนักในห้องครัว นักล่าหนุ่มจอมหึงหวงจัดการโยนร่างบอบบางที่แดงช้ำไปทั้งตัวลงบนฟูกนุ่มที่เปียกชื้น ฝ้ายที่บัดนี้สติเริ่มเลอะเลือนพยายามจะตะเกียกตะกายหนีไปที่หัวเตียงด้วยความหวาดกลัวในอารมณ์ที่ยังไม่มอดดับของเขา แต่กลับถูกมือหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามคว้าข้อเท้าเอาไว้แล้วกระชากกลับมาอยู่ใต้ร่างอย่างดุดัน
"พี่เรือง... ฮึก... ฝ้ายขอร้อง... พอเถอะนะคระ ฝ้ายเจ็บจนจะขาดใจตายอยู่แล้วจริงๆ"
ฝ้ายสะอื้นไห้จนตัวโยน ร่างกายของเธอระบมไปหมดทุกสัดส่วนจากการถูกรังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่า นัยน์ตาคู่สวยพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลพรากไม่หยุด เธอพยายามอ้อนวอนขอความเมตตาจากอสูรหนุ่มที่เธอรัก แต่ดูเหมือนว่าในเวลานี้ เรืองจะกลายเป็นนักล่าผู้กระหายกามารมณ์ที่ไม่มีคำว่าปรานีอยู่ใน
