พวกมันตามมาแล้วพี่เรือง

เสียงล้อรถเอสยูวีหุ้มเกราะสั่งทำพิเศษราคากว่าร้อยล้านบดขยี้ไปกับพื้นถนนลูกรังริมแม่น้ำเจ้าพระยาดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นตลบอบอวลบดบังทัศนวิสัยเบื้องหลัง เรืองบังคับพวงมาลัยด้วยมือซ้ายเพียงข้างเดียวอย่างเชี่ยวชาญราวกับนักแข่งรถมืออาชีพ ขณะที่รถพุ่งทะยานแหวกม่านฝุ่นด้วยความเร็วสูง โดยมีรถเก๋งสีดำทะมึนอีกสามคันของสมุนเจ้าสัวอำนาจไล่กวดตามมาติดๆ ราวกับเงาตามตัว เสียงกระสุนไรเฟิลกระแทกเข้ากับกระจกนิรภัยด้านหลังดังกึกก้อง 'เคร้ง! เคร้ง! ฉึก!' แม้กระสุนจะไม่อาจทะลวงเข้ามาถึงภายใน แต่แรงปะทะก็ทำให้รถสั่นสะเทือนไปทั้งคัน "ฮึก... พี่เรือง... พวกมันตามมาไม่ปล่อยเลยคระ! ฝ้ายกลัว... เราจะตายกันไหมคระ!" ฝ้ายที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่บนเบาะหนังแท้ข้างคนขับกอดแขนตัวเองไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ร่างกายบอบบางที่มีเพียงชุดเดรสที่ขาดวิ่นปกปิดอยู่เพียงน้อยนิดสั่นสะท้านไปด้วยความหวาดกลัวต่อมัจจุราชที่กำลังไล่ล่