แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างของคฤหาสน์ตระกูลพยัคฆ์ที่เงียบสงบ รถยุโรปคันหรูของเรืองเคลื่อนตัวเข้าจอดที่หน้ามุขอย่างนิ่มนวล
หลังจากมหากาพย์ความรักและความรัญจวนใจบนเรือสำราญจบลง เรืองก้าวลงจากรถด้วยท่าทางที่ดูผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาอ้อมไปเปิดประตูและช้อนอุ้มร่างอ้อนแอ้นของฝ้ายขึ้นในท่าเจ้าสาวพรางพาเดินเข้าบ้าน ท่ามกลางแถวลูกน้องนับสิบคนที่ยืนโค้งคำนับต้อนรับ "นายหญิง" กลับสู่วิมาน
"พี่เรืองคระ... ปล่อยฝ้ายลงเถอะคระ ลูกน้องยืนกันเต็มไปหมด ฝ้ายอายนะคระ"
ฝ้ายพึมพำหน้าแดงซ่านพรางซุกใบหน้าลงกับอกแกร่งที่ยังคงส่งกลิ่นไอทะเลจางๆ
"อายทำไม... ใครๆเขาก็รู้ว่ากูหลงเมียขนาดไหน"
เรืองหัวเราะหึๆ ในลำคอ นัยน์ตาฉายรอยความสุขสมอย่างที่สุด
"กลับมาถึงบ้านเราแล้วนะฝ้าย เดี๋ยวพี่จะพามึงไปนอนพักผ่อนให้เต็มอิ่ม... หรือถ้ายังไม่อิ่ม พี่ก็พร้อมจะ 'ต่อ' ให้มึงที่ห้องนอนเรานะคระเมียจ๋า"
ทว่า
