พรุ่งนี้พี่จะเริ่มกวาดล้างพวกมัน

ท่ามกลางความสับสนอลหม่านภายในคฤหาสน์ตระกูลพยัคฆ์หลังจากพัสดุปริศนาถูกเปิดออก เรืองยืนนิ่งประดุจรูปปั้นหินที่กำลังแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนลูกน้องรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจ นัยน์ตาเรืองจ้องมองรูปถ่ายที่น่าอัปยศเหล่านั้นด้วยความแค้นที่สุมทรวง มือหนาขยำกระดาษข้อความข่มขู่จนแหลกละเอียดคามือ "บอสครับ... เตรียมรถเคลื่อนย้ายไปเซฟเฮาส์ที่ชายป่าเรียบร้อยแล้วครับ" เก่งเดินเข้ามารายงานเสียงตะกุกตะกัก "ยกเลิกคำสั่งทั้งหมด!" เรืองคำรามลั่นจนเก่งสะดุ้ง "กูจะไม่หนีเข้าป่าให้พวกมันหัวเราะเยาะ พยัคฆ์อย่างกูต้องอยู่ในเมืองที่กูครอง! กูจะทำให้พวกมันรู้ว่า ต่อให้พวกมันจะมีรูปเหี้ยๆ นี่กี่หมื่นใบ แต่มันก็ไม่มีวันเข้าถึงตัวเมียกูได้ถ้ากูไม่สั่ง!" เรืองหันไปมองฝ้ายที่นั่งตัวสั่นอยู่บนโซฟาหรู เธอสะอื้นไห้จนไหล่บางสั่นระริก ความอับอายและหวาดกลัวคืบคลานเข้าเกาะกินหัวใจจนเธอแทบไม่กล้าสบตาใคร เรืองเดินเข้าไปช้อนอุ้มร่