แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายสาดส่องลงบนทุ่งนาสีเขียวขจีที่พริ้วไหวตามสายลมเย็นกระแทกใบหน้าคมเข้มของเรืองที่บัดนี้ดูแปลกตาไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยสวมสูทแบรนด์เนมตัวละเหยียบแสน บัดนี้เหลือเพียงผ้าขาวม้าผืนเก่าที่พันรอบเอวสอบเผยให้เห็นซิกแพคเป็นลอนแน่นและรอยสักพยัคฆ์คำรามที่พาดอยู่บนแผ่นหลังแกร่งซึ่งชุ่มไปด้วยเหงื่อจนผิวกายขึ้นเงาวาววับใต้แสงอาทิตย์
"เอาล่ะคุณเรือง... วันนี้พ่อจะพาไปหาปลามาทำแกงส้มมื้อเย็นนะ"
พ่อของฝ้ายในชุดม่อฮ่อมสีซีดพยักหน้าเรียกพรางถือสุ่มหาปลาและข้องใส่ปลาเดินลงไปยังลำคลองสายเล็กที่น้ำไหลรินอยู่ท้ายสวน
เรืองยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ริมตลิ่ง นัยน์ตาพยัคฆ์จ้องมองลงไปในน้ำที่มีผักบุ้งและจอกแหนลอยล่องประดุจมันเป็นสนามเพลาะที่เต็มไปด้วยกับระเบิด มือหนาที่เคยกระชับปืนกลเบาบัดนี้กลับต้องมาถือตะกร้าพลาสติกสีหวานแหว๋วที่แม่ยายฝากมาใส่ปลา
"พี่เรืองคระ... ระวังลื่นนะคระ น
