แสงแดดอ่อนๆ ยามเย็นเริ่มลาลับขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงแสงสีส้มรำไรที่อาบไล้ไปทั่วชายคาบ้านไม้ใต้ถุนสูง เรืองเดินตัวเปียกโชกโคลนขึ้นมาจากคลอง ทว่าในมือหนาที่เคยกระชับปืนบัดนี้กลับหิ้วปลาช่อนตัวเขื่องสองตัวที่พ่อตาเพิ่งจะกู้มาได้จากสุ่มมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ที่เพิ่งจะวิ่งหนีงูสิงป่าราบไปเมื่อครู่ บัดนี้ขอกลับมาทวงศักดิ์ศรีคืนในสมรภูมิที่เขาถนัดที่สุด... นั่นคือการใช้ "ของมีคม"
"คุณเรืองจ๊ะ พักผ่อนเถอะนะจ๊ะ เดี๋ยวแม่จัดการปลาเอง สเกล็ดปลาแต่มันกระเด็นใส่เสื้อผ้าจะเลอะเทอะเอา"
แม่ของฝ้ายกล่าวพรางจะเข้ามาหยิบปลาไปทำที่หลังบ้าน
"ไม่ได้ครับแม่! ผมบอกแล้วว่ามื้อนี้ผมจะโชว์ฝีมือเอง"
เรืองพูดเสียงเข้มทว่าแฝงความนอบน้อมพรางสลัดผ้าขาวม้าที่พาดไหล่ออก เหลือเพียงกางเกงเลตัวเดียวที่เผยให้เห็นแผงอกล่ำสันที่ยังมีคราบดินติดอยู่ประปราย
"เรื่องใช้มีด... แม่ไว้ใจผมได้เลยครับ ผมจบหมอทหารมา ร่างกายคนผมยังผ่ามานับไม่ถ
