แสงสีทองสุดท้ายของวันเริ่มลับขอบฟ้าทอดเงายาวไปตามร่องน้ำในสวนมะพร้าว บรรยากาศรอบบ้านไม้หลังเก่ากลับมาเงียบสงบอีกครั้งหลังจากเหตุการณ์ด่ากราดนักเลงเจ้าถิ่นของฝ้ายจบลง
เรืองที่เพิ่งจะคลายอ้อมกอดจากเมียรักที่หน้าบันไดบ้าน ต้องชะงักกึกเมื่อเห็นร่างทรงพลังของ 'พ่อยอด' ยืนกอดอกนิ่งอยู่ใต้ต้นหูกวาง นัยน์ตาคมกริบของชายชราที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากกว่าครึ่งชีวิตจ้องมองมาที่ลูกเขยมาเฟียด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
"คุณเรือง... ว่างไหม พ่อมีเรื่องอยากจะคุยด้วยหน่อย ตามพ่อมาที่ท้ายสวนสิ"
เสียงของพ่อยอดทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจลึกลับที่แม้แต่มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่อย่างเรืองยังต้องรู้สึกเกรงใจ
"ได้ครับพ่อ... ฝ้าย มึงขึ้นบ้านไปหาแม่ก่อนนะ เดี๋ยวพี่ตามไป"
เรืองหันไปพยักหน้าให้เมียรักที่ทำหน้าฉงน ก่อนจะเดินตามหลังพ่อยอดมุ่งหน้าสู่ใจกลางสวนผลไม้ที่ร่มรื่น
ทั้งสองเดินมาหยุดอยู่ที่ศาลาไม้ไผ่ริมคลองส่งน้ำ พ่อยอดท
