ต่อไปนี้จะไม่มีใครกล้ามาว่าครอบครัวมึงจน

บรรยากาศยามบ่ายที่บ้านไม้ใต้ถุนสูงของพ่อยอดเริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้ง หลังจากบทลงโทษอันเร่าร้อนในห้องนอนจบลง เรืองเดินลงมาจากเรือนด้วยท่าทางผ่อนคลาย นัยน์ตาพยัคฆ์ฉายรอยความอิ่มเอมใจพรางจัดระเบียบผ้าขาวม้าที่พาดไหล่กว้างของเขาให้เข้าที่ เขาเดินไปนั่งที่แคร่ไม้ไผ่พรางคว้ามะพร้าวน้ำหอมมาเฉาะกินอย่างสบายอารมณ์ ทว่าความสงบสุขก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อมีเสียงมอเตอร์ไซค์เก่าๆ หลายคันเบิ้ลเครื่องดังสนั่นเข้ามาจอดที่หน้าประตูรั้ว 'ไอ้ขวัญ' หนุ่มหล่อประจำหมู่บ้านที่เมื่อเช้าถูกเรืองไล่กระเจิง บัดนี้กลับมาพร้อมกับ 'พรรคพวก' นักเลงหัวไม้ประจำตำบลอีกสามสี่คน พวกมันเดินลงจากรถด้วยท่าทางขึงขังในมือถือไม้กระบองและหนังสติ๊กประดุจจะมาประกาศสงคราม "เฮ้ย! ไอ้คนกรุง! ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องหน่อยสิวะ!" ขวัญตะโกนลั่นพรางชี้หน้าขึ้นมาบนเรือน "เมื่อเช้ามึงขู่กูเหรอวะ? มึงคิดว่ามึงมีเงินแล้วจะมาเบ่งในถิ่นกูได้เหรอ