บรรยากาศยามสายที่โรงพยาบาลประจำจังหวัดดูจะวุ่นวายกว่าปกติ เมื่อมีรถยุโรปกันกระสุนคันหรูสีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าประตูแผนกสูตินรีเวช พร้อมกับชายร่างสูงใหญ่กำยำในชุดเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มที่แผ่รังสีอำมหิตทว่าแฝงไปด้วยความกระวนกระวายอย่างปิดไม่มิด 'เรือง' ประคองร่างอ้อนแอ้นของฝ้ายที่วันนี้ดูมีน้ำมีนวลและผิวพรรณเปล่งปลั่งเป็นพิเศษเดินเข้าไปในแผนกอย่างระมัดระวังประดุจประคองอัญมณีล้ำค่า
"พี่เรืองคระ... ฝ้ายเดินเองได้คระ พี่อุ้มฝ้ายแบบนี้คนเขามองกันทั้งโรงพยาบาลแล้วนะคระ"
ฝ้ายกระซิบพรางหน้าแดงแจ๋เมื่อสามีแทบจะยกตัวเธอลอยพ้นพื้น
"ไม่ได้มึง! มึงหน้ามืดบ่อยๆ แถมยังเหม็นกลิ่นน้ำพริกปลาทูที่พี่ชอบอีก พี่ว่ามันไม่ปกติแล้วนะเมียจ๋า"
เรืองบอกเสียงเข้มพรางจ้องหน้าพยาบาลที่หน้าเคาน์เตอร์ด้วยสายตาที่ทำให้เธอแทบจะลืมวิธีหายใจ
"เรียกหมอที่ดีที่สุดมาเดี๋ยวนี้! เมียผมจะเป็นอะไรหรือเปล่าถ้าเธอเวียนหัว
