บรรยากาศยามบ่ายที่บ้านไม้ใต้ถุนสูงของพ่อยอดช่างดูเงียบสงบและอบอวลไปด้วยความสุขจนน่าประหลาดใจ แสงแดดรำไรลอดผ่านกิ่งมะม่วงน้ำดอกไม้ที่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงาอยู่ข้างชานเรือน เรืองในชุดกางเกงเลตัวเดียวโชว์แผงอกล่ำสันที่บัดนี้ดูผ่อนคลายขึ้นมาก เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนแคร่ไม้ไผ่พรางตั้งอกตั้งใจปอกมะม่วงเปรี้ยวจิ้มน้ำปลาหวานให้ฝ้ายที่นั่งพิงหมอนขวานมองดูสามีด้วยรอยยิ้ม
"พี่เรืองคระ... ปอกช้าๆ ก็ได้คระ ฝ้ายไม่ได้รีบกินขนาดนั้น"
ฝ้ายหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ทำหน้าเคร่งเครียดกับการแกะสลักมะม่วงให้เป็นชิ้นพอดีคำ
"ไม่ได้มึง! ลูกชายพี่เขาบ่นหิวแล้วเนี่ย เห็นไหม... มึงท้องได้สองเดือน ลูกพี่ก็สั่งให้แม่กินของเปรี้ยวรัวๆ เลยเนี่ย"
เรืองบอกพรางป้อนมะม่วงเข้าปากเมียรักอย่างแสนนุ่มนวล
"กินเยอะๆ นะมึง จะได้แข็งแรงทั้งแม่ทั้งลูก"
ในขณะที่ความหวานกำลังมดขึ้นบ้านทุ่ง ทว่าห่างออกไปหลายร้อยกิโล
