บรรยากาศยามบ่ายที่เคยสงบสุขกลางทุ่งรวงทอง กลับถูกทำลายลงด้วยเสียงร้องโหยหวนของฝ้ายที่ดังลั่นมาจากบนเรือนไม้! แสงแดดจ้าสะท้อนรอยเหงื่อที่ผุดพรายบนใบหน้าหวานที่บัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรง มือบางกุมท้องแก่ใกล้คลอดเก้าเดือนเต็มพรางพยายามพยุงตัวลุกขึ้นจากฟูก
"พี่เรือง! พี่เรืองคระ! ฝ้ายเจ็บ... ฝ้ายไม่ไหวแล้วคระพี่!"
ฝ้ายร้องเรียกสามีเสียงหลง
เรืองที่กำลังง่วนอยู่กับการลับมีดกรีดยางอยู่ใต้ถุนบ้าน ถึงกับทำมีดหลุดมือพุ่งกระโดดขึ้นบันไดบ้านเพียงสามก้าวถึงตัวเมียรัก นัยน์ตาพยัคฆ์วาวโรจน์ไปด้วยความตระหนกตกใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาพุ่งเข้าไปอุ้มร่างอุ้ยอ้ายของฝ้ายขึ้นมาแนบอกแกร่งทันที
"ฝ้าย! มึงเป็นอะไร! มึงจะคลอดแล้วเหรอเมียจ๋า!"
เรืองถามเสียงหลงพรางหน้าถอดสี
"เก่ง! ไอ้เก่ง! เอารถออกเดี๋ยวนี้!"
ทว่า... เสียงสบถของเก่งดังมาจากหน้าบ้าน
"บอสครับ! รถยุโรปเรายางแบนสี่ล้อเลยครั
