บรรยากาศภายในห้องนอนหรูของเซฟเฮาส์ริมน้ำที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นยาและดอกลิลลี่สีขาว บัดนี้กลับกลายเป็นสมรภูมิอารมณ์ที่เชี่ยวกรากและกดดันยิ่งกว่าพายุฝนที่เพิ่งผ่านพ้นไป เรืองที่ยืนหลบมุมอยู่หลังบานประตูที่แง้มไว้เพียงนิด มือหนาของเขาบีบขอบประตูไม้ราคาแพงจนเนื้อไม้ปริแตกเสียงดัง
‘เปรี๊ยะ’
ตามแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ลมหายใจของพยัคฆ์ร้ายหอบถี่สลับกับหยดน้ำตาที่ยังคงไหลรินอาบแก้มสากอย่างไม่อาจควบคุม นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังเงาสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่ที่เผยให้เห็น ‘นนท์’ เพื่อนชายแสนดีกำลังโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหูของฝ้ายอย่างสนิทสนมจนเกินงามในความรู้สึกของเขา
"ฝ้าย... ถ้าอยู่ที่นี่แล้วมันมีแต่ความทุกข์ทรมานใจขนาดนี้... ไปกับนนท์ไหม?"
นนท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความจริงจังและเด็ดเดี่ยว
"นนท์เตรียมรถและทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว เพื่อนๆ ของเราทุกคนพร้อมจะช่วยฝ้ายหนีไปจากวงโคจรของมา
