แสงไฟฉายหลายดวงสาดส่องเข้ามาภายในถ้ำมืดสลัวสลับกับเสียงฝีเท้าที่เหยียบย่ำใบไม้แห้งและโคลนตมดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ กลิ่นคาวเลือดสดๆ
จากแผ่นหลังของเรืองที่คละคลุ้งไปทั่วบริเวณกลายเป็นรอยมรณะที่ชักนำสมุนของเจ้าสัวอำนาจมาถึงรังลับที่พยัคฆ์ร้ายเพิ่งจะบรรเลงบทรักจบลงไป เรืองที่นอนหอบหายใจรุนแรงอยู่ในสภาพเกือบเปลือยเปล่ารีบดีดกายลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้บาดแผลที่แผ่นหลังจะประท้วงด้วยความเจ็บปวดเจียนตายจนเขาต้องนิ่วหน้าครางออกมาเบาๆ
"พี่เรืองคระ... พวกมันมากันเยอะมากเลย ฝ้ายกลัว..."
ฝ้ายกระซิบเสียงสั่นระริก เธอพยายามรวบเสื้อผ้าที่เปียกชื้นขึ้นมาปกปิดร่างกายที่ยังคงสั่นสะท้านจากพายุสวาทที่พึ่งมอดดับไป
"มึงหลบอยู่ข้างหลังโขดหินนี่นะฝ้าย! อย่าโผล่หัวออกไปเด็ดขาด ต่อให้กูต้องตาย กูก็จะไม่ยอมให้แม่งคนไหนก้าวข้ามศพกูไปแตะมึงได้!"
เรืองคำรามต่ำในลำคอปานสัตว์ป่าที่กำลังจะปกป้องอาณาเขตและคู่ครองของมัน
