บรรยากาศภายในรถซูเปอร์คาร์คันหรูที่กำลังทะยานไปบนทางด่วนยามค่ำคืนเต็มไปด้วยความอึดอัดที่แสนจะรุ่มร้อน
เรืองบังคับพวงมาลัยด้วยมือเดียวอย่างชำนาญ ส่วนอีกมือหนึ่งกลับบีบเค้นเรียวขาขาวเนียนของฝ้ายที่นั่งสั่นระริกอยู่ข้าง ๆ อย่างแรง ชุดเดรสยาวสีดำที่ขาดวิ่นตรงช่วงอกถูกคลุมไว้ด้วยเสื้อสูทตัวนอกของเรือง แต่มันก็ไม่อาจปกปิดรอยราคีและความอับอายที่เพิ่งเกิดขึ้นในห้องน้ำร้านอาหารได้เลย
"พี่เรืองคระ... ขับช้า ๆ หน่อยก็ได้คระ ฝ้ายกลัว"
ฝ้ายเอ่ยเสียงสั่นพร่า นัยน์ตาคู่สวยยังคงคลอไปด้วยหยาดน้ำตา เธอพยายามจะจัดเสื้อสูทให้ปิดบังร่างกายที่ชอกช้ำ แต่ความเร็วของรถและการกระทำของนักล่าหนุ่มกลับทำให้เธอสติกระเจิง
"กลัวเหรอ? ทีตอนไอ้วิทย์มันเข้ามาชิดตัวมึง มึงไม่เห็นจะกลัวเลยนะฝ้าย!"
เรืองคำรามลอดไรฟัน นัยน์ตาของนักล่าจอมหึงหวงวาวโรจน์สะท้อนกับแสงไฟจากท้องถนนที่วูบผ่านไป
"กูบอกมึงกี่ครั้งแล้วว่าอย่าให้ใคร
